140408

هر کسی او را می‌شناسد به خوبی می‌داند که شغل اصلی او دوست داشتن است، یا لااقل من این‌گونه فکر می‌کنم. اینجا هم که بود همین کارها را می‌کرد. همیشه مهربان بود، اگرچه راضی به نظر نمی‌رسید. یک بار به او گفتم: خوش به حالت، تو خیلی مهربانی. گفت: کاش نبودم.... وقتی مهربانی، چون همه می‌دانند تو زود می‌بخشی، در حقت بدی می‌کنند...  دیر کردی ما شام را خوردیم.... رسول یونان

تنها دست ماست که تنهاست بختیار على//شاعر معاصر کُرد .......... شب دست شب را می‌گیرد و ابر دست ابر را کوه با کوه می‌آرامد و دریا با دریا گل در دامن گل می‌روید و باران قطره قطره با باران می‌بارد نگاه کن گرداب هم دست‌اش در دست گرداب است و تنها دست ماست که تنهاست بلبل هم‌نوا با بلبل می‌خواند و آهو با آهو می‌خرامد کوچه سر کوچه می‌رود و رود به رود می‌رسد کشتزار می‌رود تا به کشتزاری دیگر می‌رسد و شهر بزرگ می‌شود تا به شهری دیگر برسد نگاه کن جنگل هم دست در دست جنگل نهاده و تنها دست ماست که تنهاست راه می‌رود تا به راه می‌رسد و شب با شب به خلوت می‌رود و روز با روز به درون می‌رود خنده با خنده دوست می‌شود و گریه به ژرفای گریه می‌رود. نگاه کن غم دست در دست غم دارد و تنها دست من و تنها دست توست که تنهاست!

و تنها امید من ...آدمی بود که بنشیند و تمام زخمهایم ، شکست هایم ، و آرزو هایم را به او بگویم و بیشتر عاشقم شود

هورا… هورا… هورا بچه‌ها بالا و پایین پریدند. از خوشحالی نمی‌دانستند چه کار کنند. رفتند و پدر و مادرهایشان را آوردند تا نتیجه زحمت یک روزه‌شان را نشان دهند. آدم برفی تمام شده بود… کودکان روستا با هزار شوق و آرزو و پس از انتظار بسیار می‌خواستند بزرگ‌ترین آدم‌برفی عمرشان را بسازند. یک روز کامل زحمت می‌کشند و یک آدم‌برفی خیلی خیلی بزرگ‌ می‌سازند. غروب هم پدر و مادر‌هایشان را برای دیدن زحمت‌شان می‌آورند...اما صبح روز بعد مردم روستا با دستورهای آدم‌برفی از خواب بلند می‌شوند. آدم‌برفی هزار جور دستور می‌دهد و همه مجبورند عمل کنند. آدم‌برفی آن‌قدر دستور می‌دهد که آخر هم مقابل خورشید می‌ایستد و نمی‌گذارد بهار به روستا بیاید... "اگر آدم برفی ها آب نشوند"

Համբերություն... միշտ համբերություն,  շշնջաց Պետրոսը, դժգոհ իմ խոսքից և ապա դառնալով ինձ՝ հարցրեց.  ի՞նչ ես կարծում, ո՞վքեր են համբերում։  Ինչպես թե ովքեր, համբերատարները,  պատասխանեցի ես։  Իսկ ես չեմ կամենում համբերատար կոչվել։  Ինչո՞ւ,  հարցրի նրան։  Որովհետև համբերում են միայն թույլերն ու տկարները, այսինքն մարդիկ, որոնք այս կամ այն չարիքը սեփական ուժով իրենցից հեռացնել չկարենալով՝ տանում են սրա պատճառած նեղությունները ստրկաբար։ Եվ որպեսզի այդ անարգանք չհամարվի իրենց՝ ասում են թե՝ «համբերում ենք»։  Էհ, եթե չհամբերես, ի՞նչ պիտի անես, կարո՞ղ ես արևի հրավառ գունդը հեռացնել քո գլխից, կամ այս շիկացած ժայռերը հովանավոր ծառերի փոխել։  Չեմ կարող։ Ինչո՞ւ ուրեմն, իզուր աղմուկ ես հանում։ Նրա համար, որ ցույց տամ թե՝ անզգա արարածին մեկը չեմ, թե իմ մեջ կյանք ու կենդանություն կա, թե հեշտությունն ինձ հաճույք, իսկ նեղությունը՝ դժգոհություն է պատճառում։ Նոյի ագռավը Մուրացան پطروس درحالی که از حرف هایم ناراضی بود زیر لب زمزمه کردد: «صبر... همیشه صبر.» و سپس رو به من کرد و پرسید: «به نظر تو چه کسی صبور است؟»  جوابشو اینطور دادم٫ مثلا چه کسی؟! اونایی که صبورن!!.. - خب من نمی‌خواهم صبور نامیده شوم.  گفتم : «چرا؟» - زیرا تنها افراد ضعیف و ناتوان تاب می‌آورند، یعنی کسانی که چون نمی‌توانند سختی ها و دردسر ها را از خود دور کنند، سختی‌های ناشی از آن را برده ‌وار تحمل می‌کنند. و برای اینکه این توهین به آنها نسبت داده نشود، می‌گویند: «ما تاب می‌آوریم.» گفتم : «خُب، اگر نمی‌توانی صبر کنی، چه می‌توانی بکنی؟ می‌توانی گوی آتشین خورشید را کنار بزنی، یا این سنگ‌های داغ و سرخ را به درختانی برای سرپناه تبدیل کنی؟» پاسخ داد خب «نمی‌تونم!.» گفتم : «پس چرا اینقدر داد و بیداد می‌کنی؟» ....برای اینکه نشان دهم موجودی بی‌احساس نیستم، که در درونم زندگی و سرزندگی وجود دارد، و آسایش برایم لذت و سختی برایم ناخشنودی می‌آورد.

فرامرز اصلانی // اگه یه روز.... اگه یه روز بری سفر بری ز پیشم بی خبر اسیر رویاها میشم دوباره باز تنهامی شم به شب میگم پیشم بمونه به باد میگم تا صبح بخونه بخونه از دیار یاری چرا می ری تنهام میذاری؟ اگه فراموشم کنی ترک آغوشم کنی پرنده دریا می شم تو چنگ موج رها می شم به دل می گم خواموش بمونه میرم که هر کسی بدونه میرم به سوی اون دیاری که توش من رو تنها نذاری اگه یه روزی نوم تو تو گوش من صدا کنه دوباره باز غمت بیاد که منُو مبتلا کنه به دل می گم کاریش نباشه بذاره درد تو دوا شه بره توی تموم جونم که باز برات آواز بخونم که باز برات آواز بخونم اگه بازم دلت می خواد یار یک دیگر باشیم مثال ایوم قدیم بشینیم و سحر پاشیم باید دلت رنگی بگیره دوباره آهنگی بگیره بگیره رنگ اون دیاری که توش من رو تنها نذاری اگه می خوای پیشم بمونی بیا تا باقی جوونی بیا تا پوست به استخونه نذار دلم تنها بمونه بذار شبم رنگی بگیره دوباره آهنگی بگیره بگیره رنگ اون دیاری که توش من رو تنها نذاری اگه یه روزی نوم تو تو گوش من صدا کنه دوباره باز غمت بیاد که منُو مبتلا کنه به دل می گم کاریش نباشه بذاره درد تو دوا شه بره توی تموم جونم که باز برات آواز بخونم اگه یه روزی نوم تو باز تو گوش من صدا کنه دوباره باز غمت بیاد که منُو مبتلا کنه به دل می گم کاریش نباشه بذاره دردت جا به جا شه بره توی تموم جونم که باز برات آواز بخونم که باز برات آواز بخونم Ֆարամարզ Ասլանի. Ու թե մի օր Ու թե մի օր ընկնես ճամփա, Գնաս՝ ինձ ոչինչ չասած, Անուրջիս գերին կմնամ Ու նորեն մենակ կմնամ։ Գիշերին կասեմ՝ ինձ հետ մնա նա, Քամուն կասեմ՝ մինչ լույս երգի նա, Թող երգի նա տեղից իմ յարի, Ինչու՞ ես գնում, մենակ թողնում ինձ։ Ու թե մոռանաս դու ինձ, Ու հեռանաս դու իմ գրկից, Ծովի մի թռչուն կդառնամ, Ալեաց ճիրանում կմնամ։ Սրտիս կասեմ, որ լուռ մնա նա, Կգնամ ես, որ բոլորն իմանան, Կբռնեմ ճամփան ես այն տեղի, Որտեղ ինձ մենակ չես թողնի։ Ու թե մի օր անունը քո Ականջն իմ կրկին կանչե, Ու նորեն վիշտը քո գա, Ու ինձ իր գիրկն առնե, Սրտիս կասեմ՝ հանգիստ մնա նա, Վիշտը քո դարման կդառնա, Ու անցնի ամբողջ հոգով իմ, Որ քեզ համար երգ ասեմ կրկին։ Ու թե կրկին սիրտդ ուզի՝ Նորեն իրար սիրեցյալ լինենք, Հին օրերի նման նստենք, Ու լուսաբացին վեր կենանք, Սիրտը քո գույն պիտ առնի, Նորեն երգով դառնա այն լի, Լի դառնա գույնով այն տեղի, Որտեղ ինձ մենակ չես թողնի։ Ու թե կամենաս մոտս մնալ, Արի՛ մնացյալ օրերի համար, Արի՛, որ միասին ծերանանք, Մի թող այնտեղ մնամ մենակ, Թող, որ գիշերն իմ գույն առնի, Նորեն երգով դառնա այն լի, Լի դառնա գույնով այն տեղի, Որտեղ ինձ մենակ չես թողնի։ Ու թե մի օր անունը քո Ականջն իմ կրկին կանչե, Ու նորեն վիշտը քո գա, Ու ինձ իր գիրկն առնե, Սրտիս կասեմ՝ հանգիստ մնա նա, Վիշտը քո դարման կդառնա, Ու անցնի ամբողջ հոգով իմ, Որ քեզ համար երգ ասեմ կրկին։

Երբեմն հայտնվում ենք իրավիճակներում, երբ բոլոր ելքերը փակուղի են թվում: Ի՞նչ անել, ո՞ւր գնալ, ո՞ւմ կանչել… Իսկ եթե իրե՞նք են գալիս անսպասելի… Վերջակետի նշանը երբեք չեմ սիրել, որովհետև կյանքը շարունակվում է, քանի դեռ ապրում ենք: بعضی وقت‌ها خودمان را در موقعیت‌هایی می‌یابیم که همه راه‌های خروج مثل بن‌بست به نظر می‌رسند. چه کار کنیم، کجا برویم، به چه کسی زنگ بزنیم... اگر ناگهان از راه برسند چه؟ من هیچ‌وقت از نقطه پایان خوشم نیامده، زیرا زندگی تا وقتی که ما زنده‌ایم، ادامه دارد.

Ինքնախաբեությու՜ն...դա մի շատ հասարակ բառ է, բայց նրա մեջ թաքնված են մարդու բոլոր թշվառությունները: Տեսնում ես մեկը հիմար է, բայց կարծում է, թե խելք ունի: Մյուսը երկչոտ է, կարծում է, թե առյուծի սիրտ ունի: Երրորդը ոչինչ չէ սովորել, բայց իրան հանճար է երեւակայում: Չորրորդը չարագործ մեկն է, բայց իրան առաքինության տիպար է համարում: Այս բոլորը առաջ է գալիս ինքնախաբեությունից: Ինքնախաբեությունը մի աչք միայն ունի, և նա ամեն բան լավ կողմից է տեսնում: Նրա մյուս աչքը կույր է տգեղություններ, այլանդակություններ և մոլություններ տեսնելու համար: Եվ այս պատճառով այն թշվառականը, որ մի այդպիսի ողորմելի դրության մեջ է գտնվում, միշտ գոհ է իր վիճակից, որովհետև իր մեջ թերություններ չէ տեսնում: Եվ դրա համար նա միշտ անշարժ է մնում. ոչ մի ձգտում դեպի առաջադիմություն և ոչ մի պահանջ կյանքից չունի. իրան ամեն բանով լիացած է համարում: Ինքնախաբեությունը բարոյական ինքնասպանություն է. մի մեռելություն է, որի մեջ մարդկային բոլոր կրքերը հանգիստ են... Րաֆֆի خودفریبی... کلمه بسیار ساده‌ای است، اما تمام بدبختی‌های انسان در آن نهفته است. می‌بینید، یکی احمق است، اما فکر می‌کند باهوش است. دیگری ترسو است، فکر می‌کند دل شیر دارد. سومی چیزی یاد نگرفته، اما خود را نابغه تصور می‌کند. چهارمی شرور است، اما خود را الگوی فضیلت می‌داند. همه اینها از خودفریبی ناشی می‌شود. خودفریب فقط یک چشم دارد و همه چیز را از جنبه خود می‌بیند. چشم دیگرش نسبت به زشتی‌ها، ناهنجاری‌ها و توهمات کور است. و به همین دلیل، بدبخت کسی است که خود را در چنین وضعیت رقت‌انگیزی می‌بیند، همیشه از وضعیت خود راضی است، زیرا هیچ کاستی در خود نمی‌بیند. و به همین دلیل است که همیشه بی‌حرکت می‌ماند. او هیچ آرزویی برای پیشرفت و هیچ خواسته‌ای از زندگی ندارد. او خود را سرشار از همه چیز می‌داند. خودفریبی خودکشی اخلاقی است. مرگی است که در آن تمام احساسات انسانی آرام می‌گیرند...  رافی

Բոլոր ոճիրները լռության մեջ են կատարվում: Ես ատում եմ այդ լռությունը, նա հրեշի պես ծանրացած է աշխարհի վրա և օժանդակում է խավարի թանձրանալուն... Ավետիս Ահարոնյան //Լռություն همه جنایات در سکوت انجام می‌شوند. من از این سکوت متنفرم، سکوتی که مانند هیولایی بر جهان سنگینی می‌کند و به غلیظ‌تر شدن تاریکی کمک می‌کند... آوِتیس آهارونیان//سکوت

Աշունը և՛ հեռու էր,և՛ մոտիկ.սովորաբար նա գալիս էր ավելի ուշ, իսկ այդ տարի նա ասես հարմարվել էր իմ հոգուն,և օրացույցի թերթիկներից առաջ ցուրտ քամին ծվատում էր իմ սիրելի ծաղկաթերթիկները... Հովհաննես Ղուկասյան // Բժշկի հուշատետրից  پاییز هم دور بود و هم نزدیک. معمولاً دیرتر از راه می‌رسید، اما آن سال انگار با روح من سازگار شده بود و قبل از صفحات تقویم، باد سرد، گلبرگ‌های گل محبوبم را به خش‌خش درمی‌آورد.. هُوهانس غوکاسیان از //دفترچه یادداشت پزشک

Լեգենդը պատմում է, որ մի զորավար, որ պաշարել էր քաղաքը ու հաղթել, գերեզմանատուն մտնելով զարմանում է. շիրմաքարերին գրված են հանգուցյալների անունները, բայց նրանց մեծ մասը, ըստ փորագրվածի, ապրել է ընդամենը հինգ-վեց օր: Ծեր գերեզմանապահը բացատրում է, որ երբ մարդը մեռնում է, քաղաքի իմաստուն խերերը հավաքվում-քննում են այդ մարդու ապրած կյանքը: «Քաջությունը, խելքը, հարստությունը, որևէ արժեք չունեն,- ասում է գերեզմանապահը,- եթե դրանք մարդկանց չեն ծառայել: Այն օրերը, որ մարդ միայն իր համար է ապրել, ոչ մի արժեք չունեն, հաշվվում են միայն այն օրերը, որ ծախսվել են բարի գործերի համար, իսկապես միայն նա է ապրում , ով ապրում է ուրիշների համար»: Եվ գերեզմանապահը ցույց է տալիս մի շիրիմ. «Այստեղ թաղված է մի իմաստուն,- ասում է նա,- այդ իմաստունը բանաստեղծ էր, երգիչ. և նրա բառերը, և երգը մխիթարում էին քաջերի ոգին, սարսափ էին տարածում բռնակալների վրա: Նա մեր մարգարեն էր, որ մեզ մղում էր արդար կյանքի: Եվ քաղաքի իմաստուն ծերերը նրա կյանքի բոլոր օրերը, անխտիր բոլոր օրերը` ապրած համարեցին, համարեցին, որ ոչ մի օր իզուր չի ծախսել»... Վարդգես Պետրոսյան // Հավասարում բազմաթիվ անհայտներով افسانه‌ها می‌گویند که ژنرالی که شهر را محاصره کرده و پیروز شده بود، وقتی وارد گورستان شد، شگفت‌زده شد. نام درگذشتگان روی سنگ قبرها نوشته شده بود، اما طبق حکاکی‌ها، بیشتر آنها فقط پنج یا شش روز زندگی کرده بودند. گورکنِ پیر توضیح می‌دهد که وقتی شخصی می‌میرد، خردمندان شهر جمع می‌شوند و زندگی آن شخص را بررسی می‌کنند. گورکن می‌گوید: «شجاعت، هوش، ثروت،برای انسان اگر در  خدمت مردم نباشدهیچ ارزشی ندارد. روزهایی که شخص فقط برای خودش زندگی کرده باشد، ارزشی ندارند، فقط روزهایی که صرف کارهای نیک شده باشد، به حساب می‌آیند، فقط کسی که برای دیگران زندگی می‌کند، واقعاً زندگی می‌کند.» و گورکن مقبره‌ای را نشان می‌دهد. او می‌گوید: «در اینجا مردی فرزانه به خاک سپرده شده است، آن مرد فرزانه شاعر و خواننده بود. و سخنان و سرودهای او روح شجاعان را تسلی می‌داد و در میان ستمگران وحشت می‌افکند. او پیامبر ما بود که ما را به زندگی درست ترغیب می‌کرد. و بزرگان خردمند شهر تمام روزهای زندگی او را، تمام روزها را بدون استثنا، به عنوان روزهایی که زیسته شده می‌دانستند، و معتقد بودند که او حتی یک روز را هم به بطالت نگذرانده است.» واردگس پطروسیان //معادله با مجهولات بسیار

پاییز عاشقانه ما (Ruben Haghverdyan) Մեր Սիրո Աշունը Դու կարծում ես այդ անձրևն է արտասվում պատուհանիդ, Այդ ափսոսանքի խոսքերն են գլորվում հատիկ-հատիկ։ Գլորվում են ու հոսում են, ապակուց թափվում են ցած, Այս խոսքերը, որ լսվում են իմ երգի մեջ ուշացած։ Ու՞մ է պետք խոստովանանքդ, ափսոսանքդ ուշացած, Սերը քո մի հանելուկ էր ու գաղտնիք էր չբացված։ Դա գուցե աշնան կատակն էր, տերևներն էին դեղնած, Ծառուղում լուռ արտասվում էր մի աղջիկ՝ մենակ կանգնած։ .................. Մեր սիրո աշունը էլ երբեք չի կրկնվի, Եվ անցյալն ամեն անգամ աշնան հետ կայցելի, Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի... Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի։ Ես հիմա նոր հասկանում եմ՝ անցյալը ետ չես բերի, Այս ամենը հատուցումն է իմ գործած հին մեղքերի։ Այն աղջիկը և աշունը բախտն էր իմ, որ կորցրի, Դա ջահել իմ խենթությունն էր, որ երբեք ինձ չեմ ների։ Ես գիտեմ՝ երջանկությունը մի անգամ է այցելում, Իսկ հետո, երբ հեռանում է, այցետոմսն է իր թողնում։ Ու հետո, ամբողջ կյանքում մեր մենք նրան ենք որոնում, Այն հասցեն, որ նա թողնում է, երբեք ոչ ոք չի գտնում։ .................. Մեր սիրո աշունը էլ երբեք չի կրկնվի, Եվ անցյալն ամեն անգամ աշնան հետ կայցելի Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի... Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի։ پاییز عاشقانه ما تو فکر می کنی  که باران است که پشتِ شیشه پنجره سوگواری می کند کلمات اندوهی هستند که  قطره قطره می بارند... می بارند و از شیشه پنجره سر می خورند و به زمین می ریزند کلماتی که در این آهنگ برایت نگه داشته ام خواهی شنید برای چه کسی اعتراف می کنی حسرتی را که دیر به سراغت آمد عشق تو یک معما بود، یک راز فاش نشده شاید هم شوخی پاییز بود با برگهایی که زرد شده بودند دختری تنها در کنار جاده ایستاده بود و در سکوت می گریست پاییز عاشقانه ما هرگز تکرار نخواهد شد گذشته هر پاییز به دیدارمان می آید و در سکوت پشت شیشه پنجره می گرید تازه فهمیدم گذشته تکرار نمی شود و این جبران تمام خطاهای کهنه من است آن دختر و آن پاییز بخت من بودند که از دست دادمشان این حماقت جوانیم بود که خودم را به خاطرش نمی بخشم میدانم که خوشبختی فقط یک بار به سراغ آدم می آید و وقتی می رود کارت ویزیت خود را می گذارد و ما تمام زندگی در به در به دنبالش می گردیم ولی هیچ کس نمی تواند نشانی که خوشبختی گذاشته است را پیدا کند پاییز عاشقانه ما هرگز تکرار نخواهد شد گذشته هر پاییز به دیدارمان می آید و در سکوت پشت شیشه پنجره می گرید روبن حق وردیان

1404-3

تو باید بدانی که خود کوروش دیگری، شهریارا، تو باید بدانی به تاج کیان افسری، شهریارا، جدا از تو ایران بود جسم بی جان، تو باید بدانی...، که باید بمانی،

آینده ما چیزی مانند گذشته ماست و اگر یک بار با اکراه گناه کرده باشیم، بارها در زندگی آن را با رضایت و شعف تکرار خواهیم کرد! تصویر دوریانگری // اسکاروایلد Մեր գալիքը սովորաբար նման է մեր անցյալին, և եթե մի անգամ մեղանչել ենք դժկամությամբ, դա կրկնում ենք կյանքում բազմաթիվ անգամ, բայց արդեն բավականությամբ: Օսկար Ուայլդ // Դորիան Գրեյի դիմանկարը

Մարդը ճակատագրով դատապարտված է: Ստրկու­թյունը նրա համար պարտք է դառնում, և նա սկսում է ծառայել: Ստալինիզմը ազատության դրոշ է հորինել, որ բռնու­թյամբ ամեն բան ենթարկի իրեն: Եվ դրա կողքին մարդը վախենում է կյանքի հրաշքը կորցնելուց և հա­նուն դրա արդարացնում է իր ստրկամտությունը: Նույն ստրուկը հայտարարում է՝ ամեն բան ստրկության դեմ, սակայն իր ամբողջ վարքը ստրկամտությունն է: Այդ ստրուկները գոհ են աշխարհից, որ իրենց չեն զրկում ստրուկ լինելուց: Սեյրան Գրիգորյան  // Ինչո՞ւ ես տխուր انسان محکوم  به سرنوشت است... بردگی برایش به یک بدهی تبدیل می‌شود و او شروع به خدمت می‌کند... استالینیسم پرچم آزادی را اختراع کرد... که با زور همه چیز را به سلطه خود درآورد و در کنار آن انسان میترسد که معجزه زندگی را ازدست بدهد... و بنابراین بردگی خود را توجیه می‌کند... همان برده اعلام می‌کند که همه چیز علیه بردگی است، اما تمام رفتار او بردگی است... آن بردگان از دنیا راضی‌اند که از بردگی محروم نمیگردند... چرا غمگینی؟ // سِیران گریگوریان inchu? yes tekhur

هرچه کوشیدم در این سرزمین ؛ دو صندلی کنارهم بگذارم تا زن و آزادی کنار یکدیگر بنشینند نشد... همیشه مردی تسبیح به دست ..آمد و جای زن نشست... شیرکو بیکس-شاعر معاصر کرد

مگر من از وطنم چه می خواستم؟ به غیر از نانی وگوشه ای اَمن وجیبی با حرمت وبارانی از عشق! و پنجره ای باز که آزادی و عشق به من دهد؟! من چه می خواستم؟ در این حد که به من نداد! برای همین نیمه شبی دری را شکستم ... و رفتم ... برای همیشه رفتم... شیرکو بیکس<شکوفه های گیلاس>

نشر پیله  / ترجمه‌‌ی شیما سرتاج حکمرانی که سودای سلطان عثمانی شدن دارد و این مملکت هر شب ما را با حسی از درماندگی و ناچارى به خواب می‌برد و صبح روز بعد با احساسی از شرمساری که متعلق به ما نیست ، بیدار می‌کند! اِجِه تِمِلکوران Ece Temelkuran

محمد‌علی فروغی: «امروز درس تاریخ اروپا را تدریس کردم. یکی از شاگردان پرسید چرا اروپا این‌قدر پیشرفت کرده و ما عقب مانده‌ایم. پاسخ دادم که اروپا از تجربه‌های شکست خود درس گرفت، اما ما هنوز شکست‌هایمان را انکار می‌کنیم.»

«و هنگامی که طوفان به پایان رسد، به یاد نخواهی آورد که چگونه از آن گذشتی، یا چگونه توانستی زنده بمانی. حتی مطمئن نخواهی بود که آیا طوفان واقعاً تمام شده است یا نه. اما یک چیز قطعی است:وقتی از طوفان بیرون بیایی، همان شخصی نخواهی بود که وارد آن شده بودی. تمام هدف این طوفان همین است.» کافکا در کرانه - هاروکی موراکامی

Մարդիկ այն չեն, ինչ երևում են։ Մեր ժամանակներում մարդը շատ է բարդացել իր էությամբ … Ուրիշ բան մտածում, ուրիշ բան խոսում, հակառակ իրենց էության գործում… Մարդու մեջ դրել են ինչ-որ չար զսպանակներ, լարում են իրենց ուզած ձևով և բաց թողնում։ Ու մարդիկ չար են՝ հակառակ իրենց կամքի, իրենց խմորի։ Հիվանդ արդարության կենացը խմենք, ծանր է նրա դրությունը, բայց նա չի մեռնի։ Երբ հիվանդ է արդարությունը, մարդիկ խեղճանում են, մանրանում, դառնում երկերեսանի, չար, եսամոլ, ստորաքարշ։ Նրանք քծնում են, լիզում իրենց ոտնակոխ սապոգները, ասում են խոսքեր, որոնց հետ համաձայն չեն, բայց կատարում են, որովհետև արդարությունը հիվանդ է, չի կարող նրանց կարգի բերել։ Գուրգեն Մահարի / Ծաղկած փշալարեր انسان ها همانی نیستند که نشان می دهند. در این زمانه انسان از لحاظ ماهیت خویش خیلی پیچیده شده است. چیزی می اندیشد و چیز دیگری می گوید، بر خلاف فطرت و درون مایه خود عمل می کند... در درون آدم ها فنرهای بدی (امیال شیطانی) کار گذاشته اند که آنها را به صورت دلخواه کنترل و رهایشان می سازند، و آدم ها بر خلاف خواست و نفس خویش بد و پلید می شوند. ...به سلامتی عدالتِ مریض بنوشیم! حال و روزش خوش نیست، اما نخواهد مرد!!. وقتی عدالت بیمار می شود، آدمها زبون می گردند، کوچک ، دورو، خودخواه و فرومایه می شوند.آنها تملق می کنند، چکمه های لگدمال کننده را می لیسند، حرفهایی می زنند که قبول ندارند، اما انجام می دهند چون عدالت بیمار شده است، نمی تواند آنها را عتاب و بازخواست کند. گورگِن ماهاری، از کتاب «سیم خاردارهای شکفته»  ( خاطرات سالهای تبعیدگاه در سیبری)

هنوز نیاموخته بودم که آدمی چه سرشت متناقضی دارد. هنوز نمی‌دانستم در نهاد انسان‌های صادق چه تظاهرها، در وجود مردمان شریف چه رذالت‌ها و در سرشت هرزگان چه نیکی‌هایی یافت می‌شود ماه و شش پنی از سامرست موآم Ես դեռ չգիտեի, թե որքան հակասական է մարդկային բնությունը, չգիտեի, որ նույնիսկ ամենաանկեղծ մարդիկ սիրում են կեղծվածք ընդունել, չգիտեի, թե որքան ստոր կարող է լինել ազնվաբարո մարդը և որքան բարի՝ թշվառականը։ Սոմերսեթ Մոեմ / Լուսին և վեցպենսանոց

Ավելի լավ է մարդ հետիոտն անցնի իր կյանքի ճամփան, քան ձիու վրա` մեկ ուրիշի քղանցքից բռնած: Հայկ Խաչատրյան /// Տիգրան Մեծ بهتر است انسان مسیر زندگی خود را با پای خود طی کند تا اینکه سوار اسبی شود که افسارش در دست دیگریست. تیگران کبیر /// هایک خاچاطریان tigran_metz

Մարդկություն, ազգ և հայրենիք բառերը բառարանները լեցնելու համար շինված բաներ չեն, այլ ամեն մարդու մտքին մեջ, սրտին մեջ, հոգվույն մեջ երկաթյա տառերով և անջինջ կերպով դրոշմելու բառեր են... Հակոբ Պարոնյան \\\ Մեծապատիվ մուրացկաններ  انسانیت ، ملت و  وطن ...واژه هایی نیستند که برای پرکردن لغت نامه ها ساخته شده اند...بلکه کلماتی هستند که باید در ذهن و قلب هر انسانی با مهر آهنین حک شود.. گدایان بزرگوار /// هاکوب بارونیان online.fliphtml5.com

نمی‌دانم چگونه با تو بیامیزم؟! اگر بهشتی، به من بگو تا کرنش برم به خدایان اگر دوزخی، به من بگو تا زمین را غرق گناه کنم نمی‌دانم چگونه با تو بیامیزم؟! گر سرزمینی تسخیرشده‌ای، به من بگو تا پوستم را پرچم‌ات کنم و گر چون من کولی سرگردانی مرزی برایم بکش و مرا وطن خود گردان..... شعری از عبدالله پَشیو شاعر معاصر کُرد

“Ես նայում էի նրա երկնագույն աչքերին, կարծես մի-մի թաս լինեին ծովից դուրս բերած, ծովի ջուրը մեջը ծփացող... ինչքան մարդ է լողացել այդ ծովում ու կործանվել, մտածում էի տառապանքով ու հիմա այս իմ տղան երևում էր հանձնվելու էր նրա փոթորիկներին:” به چشم‌های آبی‌اش نگاه کردم، انگار کاسه‌هایی هستند که از دریا بیرون کشیده شده‌اند، با آب دریا که درون آن‌ها می‌چرخد... چقدر مردم در آن دریا شنا کرده‌اند و جان باخته‌اند، با ناراحتی فکر کردم، و حالا او انگار در شُرُفِ تسلیم شدن در برابر طوفان‌های آن خواهد بود. “Ես ավելի հեքիաթային քաղաք, քան Օդեսան է գիշերով, դեռ չեմ տեսել: Երկու-երեք հարկանի շենքեր, պատերով վեր սողացող վայրի խաղողի թփեր, փայտե նախշուն պատշգամբ, բաց պատուհաններ գրգռված երևակայության համար, հանգիստ գիշերային լուսավորություն, այստեղից-այնտեղից քեզ հասնող հարբած ծովայինների հազարալեզու երգեր, թաքստոցներից ու գինետներից փողոց փախչող գնչուական խուլ մեղեդիներ ու փողոցներում իրենց հավատարմությունը ապացուցող զույգեր... Այս քաղաքը նման է մի հսկայական նավի՝ ծովի տեղատվության ու մակընթացության ժամանակ, թվում է, ոչ թե ջուրն է շարժվում երկնքի ու աստղերի տակ, այլ քաղաքը ու դու՝ նրա հետ... Ու այս ամենի մեջ կա աստվածային վեհություն ու խորհուրդ:” Գնչուհին /// Արշակ Գյումրյանի من هرگز شهری افسانه‌ای‌تر از اُودسا* در شب ندیده‌ام. ساختمان‌های دو سه طبقه، بوته‌های انگور وحشی که از دیوارها بالا می‌روند، بالکن چوبی طرح‌دار، پنجره‌های باز برای خیال پردازی، نورپردازی آرام شبانه، آواز ملوانان مست به هزار زبان که از اینجا و آنجا به شما می‌رسد. نغمه‌های خاموش کولی‌ها که از مخفی‌گاه‌ها و میخانه‌ها به خیابان‌ها می‌گریزند ... و زوج هایی که وفاداری خود را نشان می دهند... این شهر در هنگام جزر و مد دریا مانند یک کشتی عظیم است، به نظر می رسد که این آب نیست که زیر آسمان و ستاره ها حرکت می کند، بلکه شهر و شما با آن... و در همه این ها عظمت و راز الهی نهفته است. آرشاک گیومریان /// دختر کولی anyflip/Gnch’uhin *اودسا شهری بندری در جنوب اوکراین

Բուդաղյանը բուռն, ծածուկ ու վախկոտ սիրով կապվեց Աշխենի հետ: Բայց նա քաջություն չունեցավ այդ անարատ սիրո մասին ասել սիրած աղջկան: Բուդաղյանը սիրեց լուռ, միշտ հուսալով, որ կգա ժամանակը, երբ Աշխենը կիմանա իր մեծ սիրո մասին, իսկ այդ ժամանակը չեկավ: Մկրտիչ Ասլանյան // Աշնանային ամպրոպ بوداغیان به شکلی پرشور و پنهانی عاشق آشخِن شده بود...اما شهامت نداشت این عشق بی آلایش را به دختر محبوبش ابراز کند...و او همیشه در سکوت عشق میورزید...وامیدوار بود زمانی فرا رسد که آشخِن متوجه این عشق باشکوه شود...اما این زمان هرکز فرا نرسید مِگردیچ آسلانیان // رعد و برق پائیزی online.fliphtml5.com

گذشت زمان، بر آنها که منتظر می‌مانند بسیار کند، بر آنها که می‌هراسند بسیار تند، بر آنها که زانوی غم در بغل می‌گیرند بسیار طولانی، و بر آنها که به سرخوشی می‌گذرانند بسیار کوتاه است! اما بر آنها که عشق می‌ورزند، زمان را آغاز و پایانی نیست. Time Is By Henry van Dyke Time isToo Slow for those who Wait, Too Swift for those who Fear, Too Long for those who Grieve, Too Short for those who Rejoice; But for those who Love, Time is not.

Նվիրվում է սիրելի Մարիամին تقدیم به ماریام عزیز Գալիս է մի տարիք, երբ ոչ ոք չի հասկանում քեզ և դու չես քայլում, տեղում կանգնում ես, որովհետև չես ընդունում ոչ մի ճանապարհ։ Գալիս է մի տարիք, երբ թվում է, թե ուշացել ես ամեն տեղից, թեև իրականում տեղ չկա` ոչ գալու, ոչ գնալու։ Գալիս է մի տարիք, երբ անընդհատ ժպտում ես ամենքին, որովհետև հասկանում ես վերջապես, որ բոլորն անմեղ են, մեղքատերը միայն դու ես։ Վարդան Հակոբյան سن و سالی فرا می رسد که هیچ کس تو را درک نمی کند و تو قدم بر نمی داری و در جایت می ایستی برای اینکه هیج راهی را قبول نداری. سن و سالی فرا می رسد که به نظرت از همه جا دیرت شده ولی در واقع جایی نیست: نه برای آمدن، نه برای رفتن. سن و سالی فرا می رسد که تو مدام به همه لبخند می زنی چون می فهمی بالاخره که همه بی گناهند ... وَ ... مقصر تویی. واردان هاکوبیان شاعر فقید آرتساخ (قره باغ کوهستانی)

1404-2

در سرزمین شاهان، شاه هرگز نمی میرد

وقتی دیوار برلین را خراب کردند همه خوشحال بودند. یک زن سالمند از آلمان شرقی می‌گفت: ما تنها مردمی هستیم که برای بازگشت به سی سال قبل خوشحالیم!!!

The choice is yours!

مذاکره با اختاپوس!!

Աշխարհում ամենամեծ սուտը բնավ էլ սուտ չէ, այլ մարդու հնարած հեքիաթն է իր մասին, որը վեր է հանել ամեն ինչից ու երկրպագում է: Սեյրան Գրիգորյան  / Ինչո՞ւ ես տխուր بزرگترین دروغ دنیا اصلا دروغ نیست، بلکه افسانه ای است که انسان برای خودش اختراع کرده و آن را بالاتر از هر چیز دیگری قرار داده و می پرستد. چرا غمگینی؟ /  سیران گریگوریان

Աշխարհիս երեսին եթե տեսնել կուզես, ինչ որ սրտիդ ուզածն է՝ պետք է նայիս փակ աչքերով։ Լևոն Շանթ / Հին Աստվածներ   اگر می‌خواهی آنچه دلت می‌خواهد در چهره دنیا ببینی، باید با چشمان بسته نگاه کنی. لئون شانت / خدایان باستان

Եթե կանայք տղամարդ դառնային թեկուզ մի օրով` աշխարհի գործերն այնպես կխառնեին, որ նորից շտկելու անզորությունից ինքնասպան կլինեին նույնիսկ աստվածները: Հայկ Խաչատրյան / Տիգրան Մեծ اگر زن‌ها مرد می‌شدند(جای زن و مرد عوض میشد)، حتی برای یک روز، امور دنیا چنان به هم می‌خورد که حتی خدایان هم از ناتوانی در رفع آن دست به خودکشی می‌زدند. هایک خاچاطریان / تیگران کبیر

زندگی در جایی که یک مشت نادان دور و برت باشند سخت است. اما زندگی در جایی که قدرت در دست همان نادانان باشد وحشتناک است. آلبر کامو

only bibi could stop u

Ինչքա՜ն է պատահում, երբ մաքուր դեմքով, սակայն կեղտոտ հոգով մարդիկ որոշում են, թե ով ինչ արժե: Սեյրան Գրիգորյան  / Ինչո՞ւ ես տխուր چقدر اتفاق می افتد !! که افرادی با چهره ای پاک اما روحی کثیف تصمیم می گیرند که چه کسی چه ارزشی دارد!؟ سیران گریگوریان / چرا غمگینی؟

Լավից, վատից ապրում ենք: Ապրեք ձեր կյանքը: Հնարավորություն է տրվել սովորելու՝ սովորեք, գիությամբ զինված մարդն իր ազգի ամենահզոր զինվորն է: Պարտադիր չէ՝ զենք առնեք ձեռքներդ: Ձեր վարքով, ձեր խելքով էս աշխարհը լավը դարձրեք: Վարդուհի Առաքելյան / Մի հատիկ օր چه خوب ... چه بد ، ...زندگی جریان دارد، پس زندگی خودمان را داشته باشیم به شما فرصت یادگیری داده شده است.. مردی که به دانش مسلح است،..نیرومندترین سرباز ملتش است.. مجبور نیستی اسلحه به دست گیری! با رفتار و ذهنت این دنیارا به مکانی بهتر تبدیل کن.. واردوهی آراکلیان / یک روز خاص

Մարդիկ չեն տառապում, այլ իրենք իրենց տառապեցնում են, որովհետև չգիտեն, որ հակադրելու համար պետք է տեսնել, վայելելու համար պետք է ճանաչել, տիրանալու համար պետք է տալ: Գեղեցիկ հոգի վայելելու համար պետք է գեղեցկացված լինես, ազնվական կյանք գնահատելու համար պետք է նույն բարձունքին հասած լինես, իսկ նույն բարձունքին հասնելու համար պետք է ճանաչես ինքդ քեզ: Նահանջը առանց երգի / Շահան Շահնուրի مردم رنج نمیکشند، بلکه به خودشان رنج میدهند،زیرا نمی دانند که برای مخالفت باید دید ، برای لذت بردن باید دانست ،  برای بدست آوردن باید بخشید ، برای لذت بردن از یک روح زیبا باید زیبا شد، برای داشتن یک زندگی کامل باید بالغ شد ، و برای رسیدن به اوج باید خود را شناخت... شاهان شاهنور / عقب نشینی بدون آهنگ

Մարդիկ այսպես են. Սիրում են իրենց համար սեփական ձեռքերով կուռքեր կերտել և սեփական ձեռքով էլ ջարդուփշուր անել… Էդուարդ Ավագյան / Մի կյանքը քիչ է مردم این  طور هستند که دوست دارند با دستان خود بت هایی برای خود  بسازند و سپس با دست خود آنان را بشکنند... ادوارد آواگیان / زندگی کوتاه است

محسن!! ذلیل مرده بازم با شلوار پاره برگشتی؟! محسن هم مثل همیشه هیچ چی نگفت ...فوری قایمکی رفت سمت پشت بوم تو سایه ی بهار خواب یه زیلو انداخت و از فرط خستگی رفت به چرت یه ربع نگذشته بود که ننه اش اومد سراغش و یه لگد آروم بهش زد ...: مگه با تو نیستم!! اونم زیر چشمی یه نگاه انداخت و خودشو به خواب زد ننه هم شلوار به دست برگشت پشت میز خیاطی رفت و شروع به وصله کردن شلوار محسن کرد.. محسن و من از اول راهنمایی همکلاس بودیم...عشق فوتبال بود ..با ننه اش مثل کارد و پنیر بود..بعد تعطیلی مدرسه یک راست می رفت زمین فوتبال پشت بلوار استادمعین ...تا غروب مثل .. دنبال توپ می دوید...ننه اش هم از دستش دلش خون بود من درسم تو مدرسه خوب بود ...ننه اش همش من رو به رخ محسن می کشید و بهش میگفت چرا مثل ... نیستی؟!.. تو نمیخوای آینده ات رو بسازی..درستو بخون.. خلاصه از قضا دوسال گذشت... یک روز تو مدرسه بودیم زنگ ورزش یک نفر از بیرون اومد مدرسه و به تماشای فوتبال تیم های دو کلاس سوم راهنمایی نشست ...ما هم موندیم این کیه؟! وقتی بازی تموم شد یه سره رفت سراغ محسن !! و بهش یک برگه داد و گفت فردا بیا دفتر باشگاه.. پرس و جو کردیم..از طرف باشگاه استقلال بود خلاصه ازون روزبه بعد محسن دیگه یه محسن دیگه شد... چندروز بعد عکس محسن رو تو روزنامه ورزشی زده بودن و دست بچه های کلاس بود... "محسن گروسی پدیده جوان" محسن یک شبه ره صد ساله رو طی کرد ... و از دست غُر زدن های ننه سکینه هم راحت شد.... Sharghiye ghamgin

Լիներ հեռու մի անկյուն Լիներ մանկան արդար քուն Երազիս մեջ երջանիկ Հաշտ ու խաղաղ մարդկություն Հովհաննես Թումանյան کاش کنج دوردستی می بود ‏ خواب معصوم کودکی بود در رؤیایم شادمانه‏ صلح وصفا بر آدمی بود هُوهانِس تومانیان

وقتی بچه بودم پدربزرگم فوت کرد. مجسمه‌ساز بود، آدم خیلی مهربونی که دلش دریایی از عشق برای دنیا بود. به محله‌های ضعیف شهر هم کمک می‌کرد. برامون اسباب‌بازی می‌ساخت و کلی کارای دیگه تو زندگیش انجام داد. وقتی مُرد، یه‌دفعه فهمیدم به‌خاطر خودش گریه نکرده‌م، بلکه به‌خاطر کارایی که انجام داده بود گریه کردم. گریه کردم چون ممکن نبود اون دوباره بتونه اون کارا رو انجام بده. دیگه چوب نمی‌تراشید، دیگه تو حیاط‌خلوت برامون کبوتر و قُمری پرورش نمی‌داد، دیگه ویولون نمی‌زد و برامون جوک تعریف نمی‌کرد، دیگه خبری از این چیزا نبود. بخشی از ما بود، و وقتی فوت کرد همه کارا متوقف شد، و دیگه هم هرگز کسی نتونست مثل اون انجامشون بده. نظیر نداشت. مرد مهمی بود. با مرگش کنار نیومدم. بعضی وقتا فکر می‌کنم چه مجسمه‌های فوق‌العاده‌ای می‌تونست خلق بشه، ولی مرگش نذاشت. دنیا چه جوکای باحالی رو از دست داد. کبوترای خانگی از چه دستایی بی‌نصیب موندن. به جهان شکل داد. به این جهان خدمت کرد. شبی که رفت، دنیا فقیرتر شد فارنهایت ۴۵۱ / ری برادبری

Ա՜յ, խոսքի օրինակ, էս շաքարը գցեցիր չայի մեջ, հալավ, կորավ, չկա. բայց չայն անուշցավ։ Էնպես էլ լավ մարդը կմեռնի, բայց նրա լավ գործը աշխարքը կանուշցնե։ Թե չէ առանց լավ մարդու աշխարքը շա՜տ դառն է՝ օձի լեղի... Ավետիք Իսահակյան / Համբերանքի չիբուխը (ما آدما ) مثال قندیم... میندازیم  تو چای آب میشه، گم میشه و ... میره!! اما از بین نمیره ... انسان خوب میمیره اما عمل نیکش باقی میمونه (دنیا فراموش نمیکنه) ... دنیا هم بدون آدم خوب مثل زهر مار تلخه!!.... آوتیک ایساهاکیان / دودِ تحمل

Հին Ընկեր!  Հեռացան մեզնից մեր հին օրերը, Մոտենում են նոր ժամանակներ, Ո՞ւր ես դու կորել, իմ բարեկա՛մս, Ո՞ւր ես դու կորել, իմ հի՛ն ընկեր: Հի՛ն ընկեր, իմ անգի՛ն ընկեր, Արդյոք ո՞ւր ես դու կորել, Հի՛ն ընկեր, իմ անգի՛ն ընկեր, Չեմ կարող ես քեզ գտնել: Ի՞նչ կախարդ է քեզ կախարդել, Ի՞նչ թակարդ ես դու ընկել, Հի՛ն ընկեր, իմ անգի՛ն ընկեր, Ես կարող եմ քեզ փրկել: Հեռացան այն հին ու գորշ օրերը, Մոտեցան պայծառ ժամանակներ, Փոխվեցին կարծես թե հին տերերը, Նրանց տեղ եկել են նոր տերեր: Նոր տերերի մոտ դեռ խրախճանք է, Նոր տերերը դեռ չեն կշտացել, Հին տերերի մոտ անհուն զարմանք է, Թե նորերն ինչքան են հղփացել: Հի՛ն ընկեր, իմ անգի՛ն ընկեր, Արդյոք նո՞ւյնն ես մնացել, Նիհարե՞լ ես դու, թե լցվել Ու հետույքդ հաստացրել, Հի՛ն ընկեր, իմ անգի՛ն ընկեր, Քեզ պաշտոն դեռ չեն տվել, Քեզ իմ լա՛վ, իմ անգի՛ն ընկեր, Նոր տերերը չե՞ն գնել: Այս աշխարհը նույնն է, բարեկա՛մս, Չփորձես հանկարծ նրան փոխել, Փոխվեցին կարծես հին տերերը, Նորերը խաղում են հին դերեր: Եվ մեր նորընծա ու խիստ տերերը Մեզ դարձյալ փորձում են վախեցնել, Մենք ասում ենք՝ դրանց տիրու մերը, Մահը մեր վաղուց ենք մենք տեսել: Հի՛ն ընկեր, իմ անգի՛ն ընկեր, Արդյոք նո՞ւյնն ես մնացել, Ո՞ւմ հետ ես արդյոք հաց կիսել Եվ ո՞ւմ հետ ընկերացել: Հի՛ն ընկեր, իմ անգի՛ն ընկեր, Դու քո գույնը չե՞ս փոխել, Քեզ իմ լա՛վ, իմ անգի՛ն ընկեր, Նոր տերերը չե՞ն… Մեզ սեղմում են նոր ժամանակները, Ինչպես երկաթե պնդօղակներ, Մինչև վերջ ձգեք ձեր գոտիները, Պետք է դիմանալ ու դիմադրել: Եվ մեր անտարբեր ու բութ դեմքերը Դարձել են արդեն մութ դիմակներ, Մենք ընբռնումով տանում ենք բեռը, Որը չենք կարող չհանդուրժել: Հի՛ն ընկեր, իմ անգի՛ն ընկեր, Արդյոք նո՞ւյնն ես մնացել, Ո՞ւմ հետ ես արդյոք հաց կիսել Եվ ո՞ւմ հետ ընկերացել: Հի՛ն ընկեր, իմ անգի՛ն ընկեր, Դու քո գույնը չե՞ս փոխել, Քեզ իմ լա՛վ, իմ անգի՛ն ընկեր, Նոր տերերը չե՞ն.. կերել: Ռուբեն Հախվերդյան دوست قدیمی! روزهای پیشین گذشته اند و روزهای جدید می آیند... دوست من کجا می روی.... دوست قدیمی من کجا می روی؟! دوست قدیمی و بی قیمت من تو کجا گمشده ای؟ دوست قدیمی و بی قیمت من نمی توانم تو را بیابم کدام جادوگری تو را جادو کرده است ؟! در دام و تله چه کسی افتاده ای ؟ دوست قدیمی و بی قیمت من آیا می توانم تو را نجات دهم ؟ آن روزهای کهنه و خاکستری گدشتند روزهای شفاف فرا رسیدند تو گویی ...صاحبان قدیمی عوض شدند جای آنان صاحبان جدید آمدند هنوز در میان صاحبان جدید بساط عیاشی برپاست آنها هنوز سیر نشده اند صاحبان قدیمی بی نهایت متحیرند که صاحبان جدید تا چه حد خود را گم کرده اند! دوست قدیمی و بی قیمت من آیا همانی مانده ای که بودی؟ لاغر شده ای یا چاق و پشت و شکمت را گنده کرده ای؟ دوست قدیمی و بی قیمت من آیا تاکنون پست و مقامی به تو نداده اند؟ تو را ای دوست خوب و بی قیمت من صاحبان جدید قیمت نکرده اند؟ این دنیا همان است ای رفیق سعی نکن آن را عوض کنی انگار صاحبان قدیمی عوض شدند اما صاحبان جدید همان نقش های قدیمی را بازی می کنند و صاحبان تازه نفس و سخت گیر ما دوباره سعی می کنند ما را بترسانند اما ما می گوئیم : بر پدر و مادرشان...! ما مرگ خود را خیلی وقت است که دیده ایم دوست قدیمی و بی قیمت من آیا همانی مانده ای که بودی؟ با چه کسی نانت را تقسیم کرده ای و با چه کسی پیمان دوستی ریخته ای؟ دوست قدیمی و بی قیمت من آیا تو رنگت را عوض نکرده ای؟ تو را ای دوست خوب بی قیمت من صاحبان جدید ن ......ه اند؟ دوران جدید بر ما فشار می آورد همچون مهره های آهنین کمربندهای خود را محکم ببندید باید تحمل و استقامت کرد و چهره های بی تفاوت و خنثای ما دیگر تبدیل به نقاب های تاریک شده اند ما با درک این وضع این بار را تحمل می کنیم چرا که گزینه دیگری نداریم دوست قدیمی و بی قیمت من آیا همانی مانده ای که بودی؟ با چه کسی نانت را تقسیم کرده ای و با چه کسی پیمان دوستی ریخته ای؟ دوست قدیمی و بی قیمت من آیا تو رنگ خود را عوض نکرده ای؟ تو را ای دوست خوب و بی قیمت من صاحبان جدید نخورده اند!؟ روبن هاخوردیان

1404

ای شب از رویای تو رنگین شده سینه از عطر تواَم سنگین شده ای به روی چشم من گسترده خویش شادیم بخشیده از اندوه بیش همچو بارانی که شوید جسم خاک هستی ام ز آلودگی ها کرده پاک ای طپش های تن سوزان من آتشی در سایه مژگان من ای مرا با شور شعر آمیخته این همه آتش به شعرم ریخته چون تب عشقم چنین افروختی لاجرم شعرم به آتش سوختی ای دو چشمانت چمنزاران من داغ چشمت خورده بر چشمان من بیش از اینت گر که در خود داشتم هر کسی را تو نمی انگاشتم فروغ فرخزاد please listen and enjoy

«پول ما کم‌ارزش‌ترین پول جهان است، فرهنگ ما با اینکه لگدمال شد ولی از بین نرفت. حتی دینی که خودشان آوردندهٔ آن بودند از بین بردند و برای مردم دینی باقی نگذاشتند کشوری که من امروز در آن زندگی می‌کنم ویرانه است. این کشور را محمدرضا پهلوی ویرانه نکرد، این کشور را آقایانی ویرانه کردند که {خ...} را به مهرآباد آوردند و گفتند ایشان امام دوازدهم ماست!» فریدون فرخزاد

به خاطر میخی نعلی افتاد به خاطر نعلی اسبی افتاد به خاطر اسبی سواری افتاد به خاطر سواری جنگی شکست خورد به خاطر شکستی مملکتی نابود شد و همه این ها به خاطر کسی بود که میخ را خوب نکوبیده بود

آخرین روزهای دیکتاتور! نه جنگ ! نه تحریم ! نه مذاکره!

سیاستمداران، ژنرال‌ها و مدیران در امور مختلف در هر کارو به هر تعدادی که بخواهید فراوانند اما مرد عمل در این کشور وجود ندارد. «ابله»  داستایوفسکی

دلم تنگ است دلم می سوزد از باغی که می سوزد نه دیداری نه بیداری نه دستی از سر یاری مرا آشفته می دارد چنین آشفته بازاری تمام عمر بستیم و شکستیم بجز بار پشیمانی نبستیم جوانی را سفر کردیم تا مرگ نفهمیدیم به دنبال چه هستیم عجب آشفته بازاری است دنیا عجب بیهوده تکراری است دنیا چه رنجی از محبت ها کشیدیم برهنه پا به تیغستان دویدیم نگاه آشنا در این همه چشم ندیدیم و ندیدیم و ندیدیم سبک بالان ساحل ها ندیدند به دوش خستگان باریست دنیا مرا در اوج حسرتها رها کرد عجب یار وفا داریست دنیا عجب آشفته بازاریست دنیا عجب بیهوده تکراریست دنیا

Աշխարհը դա գեղեցիկ գիրք է, բայց անիմաստ է նրա համար, ով չի կարողանում այն կարդալ. دنیا کتابی زیباست، اما برای کسی که نمیتواند آنرا بخواند بی معنی است

Կյանքը երևակայություն ա, երազ, չափազանց լուրջ մի վերաբերվիր կյանքին, ուղղակի ներկիր կյանքդ ցանկություններիդ գույներով, որովհետև վերջին շունչդ փչելիս հաստատ չես մտածելու՝ ափսոս, ինչ լավ էր էն օրը, ինչ երջանիկ էի ես, շատ ափսոս, որ ապրեցի էդ պահը՝ վերջին պահի պես․․․ Հասմիկ Մելիքսեթյան «Չես հասկանա» زندگی یک خیال و یک رویاست، خیلی آنرا جدی نگیرید، فقط زندگی خود را با رنگ های آرزوهایتان رنگ آمیزی کنید،زیرا وقتی آخرین نفس خود را می کشید، قطعاً فکر نمی کنید: "حیف شد، چه روز خوبی بود، چقدر خوشحال بودم، حیف که آن لحظه را زندگی کردم، انگار آخرین لحظه ام بود..."  «تو نخواهی فهمید»  هاسمیک مِلیکسِتیان

«Ժողովրդական կոչված իշխանությունը քյասիբին կարտոֆիլից է զրկում». Արեգնազ Մանուկյան «حکومت به اصطلاح مردمی سیب زمینی را هم از نیازمندان دریغ میکند».

تایلر داردن: تنها با از دست دادن همه چیز است که آزادی  بدست می آوریم باشگاه مشت زنی(مبارزه) از چاک پالانیک (Chuck Palahniuk / fight club) Թայլեր Դերդեն Միայն կորցնելով ամեն ինչ, մենք ձեռք ենք բերում ազատություն: Չակ Պալանիկ «Մարտական ակումբ»

ظلمانی‌ترینِ مکان‌ها در دوزخ از آن کسانی است که در زمانه‌ی بی‌اخلاقی بی‌طرف می‌مانند. دوزخ از  دن بران(dan brown) Դժոխքի ամենախավար տեղանքները նրանց համար են, ովքեր չեզոքություն են պահպանել բարոյական ճգնաժամի պահերին: Դեն Բրաուն «Ինֆեռնո» --> کتاب خوان دوزخ

تو دنیا اگر جاهای مخصوصی برای کیف و خوش‌گذرانی هست، عوضش بدبختی و بیچارگی همه‌جا پیدا می‌شه. اون‌جای مخصوص، مال آدم‌های مخصوصیه. پارسال که چند روز پیشخدمت “کافه ی گیتی” بودم، مشتری‌های چاق داشت، پول کار نکرده خرج می‌کردند. اتومبیل، پارک، زن‌های خوشگل، مشروب عالی، رخت‌خواب راحت، اتاق گرم، یادگارهای خوب، همه را برای اون‌ها دست‌چین کردند، مال اون‌هاست و هرجا که برند به اون‌ها چسبیده. اون دنیا هم باز مال اون‌هاست. چون برای ثواب کردن هم پول لازمه! ما اگر یک روز کار نکنیم، باید سر بی‌شام زمین بگذاریم. اون‌ها اگر یک شب تفریح نکنند، دنیا را بهم می‌زنند! داستان فردا / صادق هدایت Download farda.pdf

Տատը պատմում էր ու, որպես կանոն, վերջում անպայման ասում էր. - Էրնեգ էր էն օրերը... Հետո միանգամից հանգչում էր աչքերի փայլը, կարծես շղարշ էր իջնում դեմքին։ Տարիներ հետո, երբ Մարիամն արդեն շատ բան էր հասկանում, հարցրեց. - Տատ ջան, դրա ի՞նչն է երանի։ Պատերազմ, սով, տաժանակիր աշխատանք, որ նույնիսկ տղամարդը դժվարությամբ կաներ։ - Հա՛, բալա՛ ջան, հազա՛ր երանի։ Տանջվում էինք, բայց սրտներս էր ուրախ... Վարդուհի Առաքելյան «Մի հատիկ օր» مادربزرگ قصه میگفت و در آخر مثل همیشه گفت : روزهای خوبی بود... بعد ناگهان نگاهش خاموش شد انگار پرده ای جلوی چشمانش را گرفته... سالها بعد، وقتی ماریام خیلی چیزها فهمیده بود، پرسید؟ مادرجان چه فایده! جنگ،گرسنگی،کار سخت که حتی یک مرد در انجام آن مشکل خواهد داشت! مادربزرگ : بله فرزند عزیزم ، (یادش بخیر) ما سختی می کشیدیم اما دلمان شاد بود...  «روزی روزگاری»  واردوهی آراکلیان

آخر ما هم بیکار نمی‌نشینیم و با قصه بی‌بی‌گوزک سرشان را گرم خواهیم کرد. چنان آنها را ترغیب به گذشت و فقر و فاقه و صوفیگری و مرده‌پرستی و گریه و وافور و توسری‌خوری می‌کنیم که دست روی دستشان بگذارند و بگویند: باید دستی از غیب برون آید و کاری بکند. اما این دست، دست ما خواهد بود.  توپ مرواری /  صادق هدایت

Կյանքը մի խայտաբղետ լոտո է, որի մեջ այնքան մարդիկ դնում են իրենց անմեղությունը`մի տանող թիվ հանելու հույսով, և հանում են միայն զրոներ, որովհետև տանող թիվ չկա: Ֆրիդրիխ Շիլլեր «Ավազակներ» زندگی مانند یک بازی قمار تک خال است، که عده ای  خمیرمایه یِ (بی گناهیِ) خود را به خطر می اندازند تا قرعه خوبی بدست آورند، اما هر آنچه میکشند، خالی است (و دیر متوجه میشوند) که عددی برای برنده شدن وجود ندارد!! «راهزنان» از فریدریش شیللر

کرگدن... پوست کلفت ..بی رگ...بی تفاوت ...و زندگی در تنهایی و انزوا و به دور از اجتماع ... خود رای ، متکبر و خودشیفته!!!!.. راهشو میگیره و بی تفاوت از دیگران میره ...کسی هم جرات نداره سر راهش قرار بگیره...پاچه همه رو میگیره!! مراقب کرگدن درون خود باشیم! ->  کرگدن اوژِن یونسکو دانلود --> show link

برانژه! شما خودتون رو مرکز جهان فرض می‌کنید!؟، فکر می‌کنید هر اتفاقی می‌افته به شما ربط داره!؟ والّا هدف جهان شما نیستید! «کرگدن» اوژن یونسکو Կարծում եք՝ դու՞ք եք աշխարհի կենտրոնը: Կարծում եք՝ ամեն ինչ, որ պատահում է, անձնապես ձե՞զ է վերաբերում: Դուք հո տիեզերքի թիրախը չե՞ք:-Բերանժե Էժեն Իոնեսկո «Ռնգեղջյուրը» -> Բեռնել PDF

دنیای بدون عشق برای ما چه معنایی دارد ویلهلم؟! مثل چراغ جادو که از خود نوری ندارد! اما کافی است شمعی در آن قرار دهید و بلافاصله تصاویر رنگارنگ روی دیوار سفید نمایان شود. هرچند چیزی بیشتر از تصویری (وهمی)گذرا نیست با این حال، وقتی مانند بچه های کوچک به تماشا می نشینیم و از چشم اندازهای شگفت انگیزش شگفت زده می شویم، همواره ما را خوشحال می کند.. رنج های وِرتر جوان اثر یوهان ولفگانگ گوته pdf download --> show link Աշխարհն ինչ է մեզ համար առանց սիրո, Վիլհելմ: Նույնը, ինչ-որ մոգական լապտերն առանց լույսի: Բայց բավական է, որ լամպ դնես նրա մեջ, որ իսկույն գույնզգույն պատկերները տպվեն սպիտակ պատիդ: Եվ թեև դա ոչ այլ ինչ է, քան անցողիկ մի պատկեր, միևնույն է, մշտապես երջանկացնում է մեզ, երբ մենք փոքրիկ երեխաների պես դիտում ենք ու հրաշալի տեսիլքներով հիանում: Յոհան Վոլֆգանգ Գյոթե «Երիտասարդ Վերթերի տառապանքները»

Թեև մենք ուշ-ուշ ենք հանդիպում ու շատ արագ էլ բաժանվում ենք, քանի որ երկարատև ընկերության միակ երաշխիքն, ըստ իս, միայն դա կարող է լինել: Հովիկ Չարխչյան «Մինչև աշխարհի ծայրը» اگرچه دیر به دیر همدیگر را می بینیم ، و خیلی زود از هم جدا می شویم، به نظر من این تضمین یک دوستی طولانی است «تا آخر دنیا»  هُویک چارخچیان

Կինը տան ուստան է, ամուսինը սևագործ բանվոր է, քար ու շաղախ է տալիս, կինը շարում է տան պատը, որ ծուռ տարավ, կքանդվի էդ տունը: Գրիգոր Բալասանյան «Պատուհանի տակ ծղրիդն է երգում» زن صاحب امورات خانه است، مرد کارگر است، سنگ و ملات می دهد...زن دیوارخانه را می چیند...آنگاه که دیوار کج شود فرو میریزد «جیرجیرک زیرِ پنجره خانه آواز میخواند»  گریگور بالاسانیان

Դու կյանքիս այն լավ ժամանա՜կն էիր, Որ չի մոռացվել ու չի մոռացվի։ Այս մեծ աշխարհում դու միա՜կն էիր, Որին իսկապես խորունկ սիրեցի։ Հիշում եմ՝ ինչքան երջանի՜կ էինք, Նման բախտավոր երեխաների, Մենք գարուն էինք և ծաղի՜կ էինք Այն տարվա բոլոր եղանակներին: Հիշում եմ՝ ձյուն էր, դու մրսում էիր, Սակայն փաթիլն էր շուրթերիդ հալվում, Ես խոսում էի, դու խոսում իր, Բայց մեր զրույցը մեզ քիչ էր թվում։ Մենք միմյանց համար երազա՜նք էինք, Հանդիպման համար այրվում էինք մենք, Մենք միմյանց համար կյանքից թա՜նկ էինք, Եվ առանց իրար չկայինք երբեք: Արամայիս Սահակյան تو آن بهترین زمان عمرِ من بودی که فراموش نمی شود و نخواهد شد در این جهان پهناور تو آن یگانه ای بودی که منش می پرستیدم یادم نمی رود که چه خوشبخت بوده ایم چون کودکانِ سعادتمند ما در تمامِ فصولِ آن سال بهار بودیم و گل بودیم. در آغوش طبیعت تو را در آغوش می گرفتم من برای تو گل ها می چیدم و در باد و باران پناهگاهت بودم. چه خوشبخت بودیم، اما نمی دانستیم. به یادم هست که برف می بارید و تو می لرزیدی و برفِ لبانِ تو ذوب میشد. من سخن می گفتم تو سخن می گفتی و باز تشنه ی گفتار یکدیگر بودیم. ما برای یکدیگر هماره روٌیا بودیم. و در آتش شوق دیدار هم می گداختیم ما برای یکدیگر از زندگی هم عزیزتر بودیم. و بی هم هیچ نبودیم ما. آرامائیس ساهاکیان 1966

2025

از آن روز که ریشه هایمان را بیرون کشیدند و دوباره ما را کاشتند اما وارونه!.... آموختیم با دهانمان خاک و خون بنوشیم... با ریشه هایمان آفتاب....

اینجاست که آن چشم پزشک خجالتی به دژخیم بدل شد! ابتدا ده تن از مخالفانش را به زندان فرستاد... و هیولا شدن آدمی از همین موارد کوچک شروع می گردد! گروه های جامعه مدنی را که منتقد دولت بودند ابتدا دشمنان کشور، ابزار دست بیگانگان و سپس تروریست های خارجی نامید...دیگر از اینجا به بعد، بازگشت ممکن نبود و تا آخر طی کرد و سرانجام بجایی رسید که حتی از بکار بردن سلاح شیمیایی بر علیه مردمش نیز دریغ نورزید!

تنها در گورستان است که خونخواران و دژخیمان از بیدادگری خود دست می‌کشند... مرگ صادق هدایت

با چماقی آهنین در دست مرد بی‌دندان جشن می‌گیرد فتوحات غریب بی رقیب‌اش را می‌نوازد مشت ها بر طبل تلخ می‌لرزد تمام خانه از پابست سر گران از خواب چندین ساله‌اش در غار در هراس از بازگشت خاطرات آخرین مردی که می‌خندید نسخه‌ می‌پیچد برای مردم بیدار از عبث سرشار کاسه لیسی از قماش چارواداران پیشه‌اش فریاد خانه‌اش بر شانه‌های باد شوکران نوشانده رعناقامتان سربداران را بیشه از شیران تهی مانده‌است...

دژخیمی به میان مردم می‌آید و جلوی چشم همه، چوبه دارش را برپا می‌کند. دژخیم مردم را یکی یکی به بالای دار می‌فرستد. هرکس به دیگری می‌نگرد و واکنشی صورت نمی‌گیرد.همه (جز راوی قصه) حلق آویز می‌شوند. دژخیم راوی را مخاطب قرار می‌دهد و می‌گوید: چوبه دار را نه من، آن جماعت ساکت برپاکردند. مارتین نیمولر

الا ای رهگذر! منگر چنین بیگانه بر گورم چه می‌خواهی؟ چه می‌جویی در این کاشانه‌ی عورم؟ چه‌سان گویم؟ چه‌سان گریَم حدیث قلب رنجورم؟ از این خوابیدنِ در زیر سنگ و خاک و خون خوردن نمی‌دانی، چه می‌دانی که آخر چیست منظورم؟ تن من لاشه‌ی فقر است و من زندانیِ زورم کجا می‌خواستم مردن!؟ حقیقت کرد مجبورم چه شب‌ها تا سحر عریان، به سوزِ فقر لرزیدم چه ساعت‌ها که سرگردان، به ساز مرگ رقصیدم از این دورانِ آفت‌زا، چه آفت‌ها که من دیدم ....  به فرمان حقیقت رفتم اندر قبر ، با شادی  که تا بیرون کشم از قعر ظلمت نعش آزادی کارو دردریان please listen and enjoy

پنجه های قدرتمند تاریخ این سرزمین گویی در هزاره های بیشمار می خراشد زمان را و می گوید ما هنوز هستیم و خواهیم ماند. هربرت کریم مسیحی

بخواهید، که به شما داده خواهد شد؛ بجویید، که خواهید یافت؛  بکوبید، که در به رویتان گشوده خواهد شد.  Խնդրեցէ՛ք՝ ու պիտի տրուի ձեզի. փնտռեցէ՛ք՝ ու պիտի գտնէք. դուռը բախեցէ՛ք՝ ու պիտի բացուի ձեզի:

Որ ժամին ձեր սիրտը կուզի, Իմ դուռը բաց է: Մի նայեք, որ պատուհանիս Լույսը հանգած է: Քուն ու արթուն մի հարցրեք, Ներս եկեք, տուն է: Մինչև անգամ հույսն էլ քնի, Հոգսը արթուն է: Համո Սահյան هرساعتی که دلتان خواست در خانه ام باز است اگر از پنجره دیدید، چراغ خاموش است اهمیت ندهید بیدار یا که خواب (هیچ) مپرسید داخل شوید حتی اگر امید هم بخوابد غصه بیداراست

یک فیوز سه دلاری، جان خودش را در راه آرامش من از دست داد و خودش را سوزاند دیروز فیوز رادیوی ماشینم سوخت و بی‌رادیو شدم. باید از بقالی سرِ کوچه یک فیوز سه دلاری بخرم و خلاص. اما از دیروز که رادیو ندارم، دیگر استیو گاس هم حرف نمی‌زند. استیو مجری اخبار رادیو ملی است. یک کلاغ بدسرشت که هر روز تمام اخبار سیاه دنیا را جمع می‌کند و به زور فرو می‌کند توی حلق آدم. هر روز که از ماشین پیاده می‌شدم حس یک شهروند لاغر و بی‌دفاع را داشتم که بدون دستکش با تایسون توی رینگ بوکس افتاده‌ است. افسرده و داغون از خبرهای سیاه استیو ، داعش ، جنگ ، طالبان ، کاملا هریس و بایدن!!. سنکشن ، لیدی‌گاگا ، اما یک فیوز سه دلاری، جان خودش را در راه آرامش من از دست داد و خودش را سوزاند. ماشینِ بی‌رادیو یعنی سکوت. بعد از سال‌ها امروز بدون استیو گاس تا محل کارم راندم. در سکوت. اما بعد از سه دقیقه، جیرجیر لنت‌های ترمز ماشین را شنیدم. ناله‌اش طوری بود که یعنی باید عوضش کنم. صدایی که تا حالا لای خبرهای استیو گم شده بود. بعد یک حساب سرانگشتی کردم و دیدم باید پانصد دلار پیاده بشوم. افسرده شدم. این پانصد دلار خیلی سیاه‌تر از خبرهای استیو بود. انگار خود البغدادی آمده تا جانم را بگیرد. حالا هم تصمیم گرفتم تا سریع‌تر سه دلار بدهم و یک فیوز بخرم تا استیو بیاید و نجاتم بدهد. بدبختی آدم‌های دیگر را جار بزند تا من صدای خبرهای بدِ خودم را نشنوم. کلا یکی باید باشد تا مدام سیاه‌ترین خبرها را داد بزند تا آدم صدای لنت ترمز ماشینش را نفهمد. غصه خوردن برای دیگران به مراتب راحت‌تر از غصه خوردن برای خود آدم است.

تمام اون چیزایی که این دنیا برای زیبا شدن لازم داره

Ազատությունը, Սանչո!, մեծագույն բարիքներից մեկն է, որ երկինքը շնորհել է մարդուս։ Նրան չեն հասնի բոլոր գանձերը, որ պարփակված են հողի ծոցում կամ թաքնված ծովի հատակին։ Ազատության, ինչպես և պատվի համար կարելի է և անհրաժեշտ, որ մարդս վտանգի ենթարկի իր կյանքը։ Ընդհակառակն՝ գերությունը մարդուս հասած չարիքներից վատթարագույնն է։ Դոն Կիխոտ / Սերվանտես سانچو ! آزادی گرانبهاترین موهبتی است که از آسمان (خداوند) به آدمیان عطا شده است. در جهان هیچ‌چیز با آزادی برابر نیست و حتی گنجینه‌هایی که خاک در دل خود نهفته است و دفینه‌هایی که اقیانوس در عمق گرداب‌های خود پنهان ساخته است ارج و بهای آزادی را ندارند. شایسته و ضروری است که آدمی به خاطر آزادی و شرف جان خود را نیز به خطر اندازد، برعکس، بندگی و غلامی بدترین دردی است که ممکن است گریبان‌گیر انسان گردد. دون کیشوت / سروانتس

به شکل باران به صورت برف این تویی که می آیی بیا! سال نو! آمدنت به خیر! اما آنگونه بیا که باران فراوان بشورد و ببرد نه تنها کثیفی پیاده روهای خسته را بلکه غبار و دود جانهایمان را اندیشه های تاریک و افکار فریبکار را و برف بنشیند بر دسیسه ها، بر گونه های گر گرفته از شرمی سنگین بر دلهای زنگار گرفته و زرد از ناسپاسی ها و با مهربانی بی حد وحصر و سپیدش انسان را در برابر انسان روسفید سازد. پارویر سواک Անձրևի տեսքով Ձյան կերպարանքով Այդ դու ես գալիս Արի՜, Նո՜ր տարի Գալուստդ բարի Բայց...այնպե՛ս արի Որ անձրևը հորդ սրբելով տանի Ոչ միայն կեղտը հոգնած մայթերի Այլ նաև փոշին ու մուրը հոգու Այլև խավար խոհ ու խարդախ խոկում Եվ ձյունը իջնի որոգայթների Ծանր ամոթից շիկնած այտերի Ուրացումներից դեղնած-ժանգոտած սրտերի վրա Եվ իր այդ ճերմակ բարությամբ շռայլ Մարդուն մարդու դեմ պարզերես անի Պարույր Սևակ

نه تو می مانی نه اندوه و نه هیچ یک از مردم این آبادی به حباب نگران لب یک رود قسم و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت غصه هم خواهد رفت آن چنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند لحظه ها عریانند به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز تو به آیینه، نه، آیینه به تو خیره شده است تو اگر خنده کنی او به تو خواهد خندید و اگر بغض آه از آیینه ی دنیا که چه ها خواهد کرد گنجه ی دیروزَت...پر شد از حسرت و اندوه و چه حیف! بسته های فردا، همه ای کاش ای کاش... ظرف این لحظه ولیکن خالیست ساحت سینه پذیرای چه کس خواهد بود غم که از راه رسید در این سینه بر او باز مکن تا خدا یک رگ گردن باقیست تا خدا هست، به غم وعده این خانه مده... نه تو مانی و نه اندوه  سهراب سپهری Ո՛չ դու կմնաս, ոչ էլ տխրությունդ, ոչ էլ բնակիչները այս ավանի. գետեզերքի անհանգիստ պղպջակն ու վայելքի անցած կարճ պահերը վկա, այս թախիծն էլ երկար չի տևի այնպես, որ նրանից միայն մի հուշ կմնա: Պահերը մերկ են, քեզ տրված այս ակնթարթին վշտի զգեստ մի հագցրու բնավ. Այդ դու չես հայելուն՝ հայելին է քեզ ակնապիշ նայում. եթե դու խնդաս, նա էլ քեզ է խնդալու, և երբ փղձկաս, ա՜խ, թե ինչեր չի անի այս աշխարհ-հայելին… Անցյալիդ պահարանը, ավա՜ղ, լցվել է ափսոսանքով ու թախծով, և վաղվա փաթեթներդ էլ լի են՝ երանի՜, ա՜խ երանիով, սակայն դատարկ է գավաթն այս ակնթարթի, ո՞ւմ է հյուրընկալելու սրտիդ տարածքը. սրտիդ դուռը մի բացիր ճամփից հասած վշտի առջև: Մինչև Աստված՝ վզի մի երակ է միայն, մինչև Աստված դեռ կա, այս տան խոստումը տխրությանը մի տուր: Սոհրաբ Սեփեհրի

کارگرها زندگی ساده و زن های زیبایی دارند آنها هر روز در پایان کار از آسمان خراش ها ابرهای سفید تازه به خانه می برند. سابیر هاکا/  شاعر کرد   Սաբիռ Հաքա Բանվորները պարզ կյանք ու գեղեցիկ կին ունեն, նրանք գործից հետո երկնաքերերից թարմ ու ճերմակ ամպեր են տուն բերում։

کارگر افغانستانی آشغالُ از روی زمین جلوی کارگاه جمع میکرد، با تعجب پرسیدم چرا اینکار می‌کنی فیض‌محمد؟؟ گفت: چندروزی مهمان خاک شماییم، جفا به مِلک صاحبخانه در مرام ما نیست. .... شرافت، شناسنامه انسان‌هاست....

شرافت به هیچ دردی نمی‌خورد. همه در مقابل قدرت نابغه کمر خم می‌کنند. البته ازش متنفرند، سعی می‌کنند بدنامش کنند، چون همه را برای خودش برمی‌دارد و به کسی چیزی نمی‌دهد، اما اگر پایداری کند بالاخره جلوش زانو می‌زنند؛ در یک کلمه، اگر نتوانند زیر لجن دفنش کنند زانو می‌زنند و می‌پرستندش. انوره دو بالزاک «باباگوریو» Պատիվը, ուղղամտությունը ոչ մի բանի պետք չեն: Մարդիկ հանճարի իշխանության տակ կռանում են, հանճարեղ մարդուն ատում են, աշխատում են զրպարտել նրան, որովհետև նա վերցնում է առանց մնացորդի, առանց բաժին հանելու, այնուամենայնիվ կռանում են, եթե նա չթուլանա. մի խոսքով` ծնկաչոք պաշտում են նրան, եթե չկարողանան նրան ցեխի մեջ թաղել: Օնորե դը Բալզակ «Հայր Գորիո»

از پیرمرد کتاب فروش پرسیدند چرا وقتی نیستی درِ کتاب فروشی را نمیبندی؟ گفت: آنها که کتاب نمیخوانند کتاب نمیدزدند و آنها که کتاب میخوانند دزدی نمیکنند..

بازی ما تماشاچیانی هستیم، که پشت درهای بسته مانده ایم! دیر آمدیم! خیلی دیر... پس به ناچار حدس می زنیم، شرط می بندیم، شک می کنیم... و آن سوتر در صحنه بازی به گونه یی دیگر در جریان است! حسین پناهی ԽԱՂ մենք հանդիսատես ենք, որ մնաց փակ դռների հետևում ուշացել ենք շա՜տ և ճարահատյալ գուշակում ենք գրազ գալիս կասկածում... և այն բեմի վրա խաղն այլ կերպ է ընթանում Հոսեյն Փանահի

اعتراف من زندگی را دوست دارم ولی از زندگی دوباره می ترسم! دین را دوست دارم ولی از کشیش ها می ترسم! قانون را دوست دارم ولی از پاسبانها می ترسم! عشق را دوست دارم ولی از زنها می ترسم! کودکان را دوست دارم ولی ز آئینه می ترسم! سلام رادوست دارم ولی از زبانم می ترسم! من می ترسم پس هستم اینچنین می گذرد روز و روزگارمن! من روز را دوست دارم ولی از روزگار می ترسم! حسین پناهی ԽՈՍՏՈՎԱՆՈՒԹՅՈՒՆ Ես կյանքը սիրում եմ բայց կրկին ծնվելուց վախենում եմ Կրոնը սիրում եմ բայց հոգևորականներից վախենում եմ Օրենքը սիրում եմ բայց ոստիկաններից վախենում եմ Սերը սիրում եմ բայց կանանցից վախենում եմ Երեխաներին սիրում եմ բայց հայելուց վախենում եմ Բարևը սիրում եմ բայց լեզվիցս վախենում եմ Վախենում եմ ուրեմն կամ այսպես են անցնում օրս ու ժամանակս Ես օրը սիրում եմ բայց ժամանակից վախենում եմ Հոսեյն Փանահի

شب سردی بود ... زن .. بیرون میوه‌فروشى زُل زده بود به مردمى که میوه می خریدند. شاگرد میوه ‌فروش، تُند تُند پاکت‌هاى میوه را داخل ماشین مشترى‌ها می گذاشت و انعام می گرفت. زن پیش خودش فکر کرد چه میشد او هم میتوانست میوه بخرد و ببرد خانه... کمی نزدیکتر رفت...چشمش افتاد به جعبه چوبى بیرون مغازه که میوه‌هاى خراب و گندیده داخلش بود. با خودش گفت: «چه خوبه سالم‌ترهاشو ببرم خونه». می توانست قسمت‌هاى خراب میوه‌ها را جدا کند و بقیه را به بچه‌هایش بدهد... هم اسراف نمیشد و هم بچه‌هایش شاد می شدند. برق خوشحالى در چشمانش دوید... دیگر سردش نبود! زن رفت جلو؛ نشست پاى جعبه میوه. تا دستش را برد داخل جعبه، شاگرد میوه‌فروش گفت: « دست نزن ننه ! بلند شو و برو  رد کارت! » زن زود بلند شد، خجالت کشید. چند تا از مشترى‌ها نگاهش کردند. صورتش سرخ شد...و... راهش را کشید و رفت ... چند قدم بیشتر دور نشده بود که خانمى صدایش زد: «مادرجون... مادرجون ! » زن ایستاد، برگشت و به آن زن نگاه کرد... زن لبخندى زد و به او گفت: « اینارو براى شما گرفتم. » سه تا پلاستیک دستش بود ، پُر از میوه...؛ موز، پرتقال و انار ... زن گفت : دستت درد نکنه، اما من مستحق نیستم. زن گفت : « اما من مستحقم مادر ... من مستحق داشتن شعور انسان بودن ...  به هم‌ نوع توجه کردن ... دوست داشتن همه انسان‌ها و احترام گذاشتن به همه آنها بى‌هیچ توقعى؛ اگه اینارو نگیرى،....دلگیر میشم... زن منتظر جواب زن نماند، میوه‌ها را داد دست زن و سریع دور شد... زن هنوز ایستاده بود و رفتن زن را نگاه میکرد.... اشک شوق از چشمانش جاری شد ... زیر لب گفت: خیر ببینى... آبرومو خریدی مادر...

میگفت: بابام دوره شاه فقیر بود. ‏میگم: کارش چی بود؟ ‏میگه کار نداشت ‏میگم سواد داشت؟ ‏میگه نه ‏میگم تو چه کاری مهارت داشت؟ ‏میگه هیچ کاری بلد نبود ‏میگم تعجب میکنم چرا اصلا زنده مونده. بازم خدا پدر شاه را بیامرزه که خرج مدرسه بچه ها شو میداده. ‏هیچی نمیگه. فقط مات. نگاه می کنه دیگه

Կյանքն էլ նման է այս ավտոբուսին, Ոմանք իջնում են, ոմանք բարձրանում, Ոմանք նստած են անհոգ ու հանգիստ, Ոմանք կանգնելու տեղ են որոնում: Ոմանք դռներից կախվել են հազիվ, Ոմանք գնում են միայն մեկ կանգառ, Կյանքն էլ նման է այս ավտոբուսին, Պետք է վճարես գնալուդ համար: Հողագնդի պես օրորվում կամաց, Գնում է գալիս` նոր մարդկանցով լի, Ու եթե վթար պատահի հանկարծ, Կանգնած ու նստած` էլ չի հարցնի… Կյանքն էլ նման է այս ավտոբուսին, Եկեք մտածենք ապրելու մասին: Արամայիս Սահակյան زندگی هم مثل اتوبوسی ست همواره عده ای سوار می شوند عده ای هم پیاده می شوند عده ای نشسته اند بی خیال و آسوده عده ای جا برای ایستادن می جویند. عده ای به زحمت از درها آویزانند. و عده ای فقط یک ایستگاه می روند. زندگی هم مثل اتوبوسی ست باید برای رفتنت بپردازی همچون سیاره ی زمین آرام میچرخد و پر از آدم های جدید می رود و می آید و اگر که ناگه خطری پیش آید دیگر ایستاده و نشسته یکی ست زندگی هم مثل اتوبوسی ست بیائید به فکر زندگی باشیم   زندگی هم مثل اتوبوسی ست آرامائیس ساهاکیان 1936-2013

Ու՞ր գնամ հիմա և ու՞ր թափառեմ, Երբ ամեն ճամփա ձեր տունն է բերում, Ո՞ր հեռուներում կարոտս մարեմ, Երբ քոնն են հավետ մոտիկն ու հեռուն: Մենք բաժանվեցինք, ու թվում էր ինձ, Քեզ կմոռանամ անցնող օրերում, Ի՞նչ իմանայի, որ քամու շնչից Թույլ կրակներն են միմիայն մարում: Ի՞նչ իմանայի, որ հեռվից հեռու Կանչելու է միշտ քո ձայնը թովիչ, Ու սիրտս, սիրտս քո ձայնին հլու Ձեր տան ճամփան է փնտրելու նորից: Ո՞ւր գնամ հիմա և ու՞ր թափառեմ. Երբ ամեն ճամփա ձեր տունն է բերում, Ո՞ր հեռուներում կարոտս մարեմ, Երբ քոնն են հավետ մոտիկն ու հեռուն: 1944թ. ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ اکنون به کجا روم، و کجا آوارگی کنم وقتی که تمامی جاده ها به خانه تو باز می رسند خاموشی اشتیاقم در کدامین دور دستهاست وقتی که تمامی دورها و نزدیک های جاودانه ازآن تو،اند آنزمان که ازهم جداگشتیم،برآن شدم که در روزهای گذران، ترا از یاد ببرم اما چگونه میدانستم که در برابر وزش باد تنها آتش های بی شعله خاموش میشوند چگونه میدانستم؟ که از دورادور تنها صدای تست که مرا باز میخواند و قلب اسیر من ، اسیر صدای تو باردیگر راه خانه ترا جستجو خواهد کرد به کجا روم و کجا آوارگی کنم وقتیکه تمامی جاده ها به خانه تو باز میرسند خاموشی اشتیاقم درکدامین دوردستهاست وقتی که تمامی دور و نزدیک ها از آن تواند. واهاگن داوتیان