140408

هر کسی او را می‌شناسد به خوبی می‌داند که شغل اصلی او دوست داشتن است، یا لااقل من این‌گونه فکر می‌کنم. اینجا هم که بود همین کارها را می‌کرد. همیشه مهربان بود، اگرچه راضی به نظر نمی‌رسید. یک بار به او گفتم: خوش به حالت، تو خیلی مهربانی. گفت: کاش نبودم.... وقتی مهربانی، چون همه می‌دانند تو زود می‌بخشی، در حقت بدی می‌کنند...  دیر کردی ما شام را خوردیم.... رسول یونان

تنها دست ماست که تنهاست بختیار على//شاعر معاصر کُرد .......... شب دست شب را می‌گیرد و ابر دست ابر را کوه با کوه می‌آرامد و دریا با دریا گل در دامن گل می‌روید و باران قطره قطره با باران می‌بارد نگاه کن گرداب هم دست‌اش در دست گرداب است و تنها دست ماست که تنهاست بلبل هم‌نوا با بلبل می‌خواند و آهو با آهو می‌خرامد کوچه سر کوچه می‌رود و رود به رود می‌رسد کشتزار می‌رود تا به کشتزاری دیگر می‌رسد و شهر بزرگ می‌شود تا به شهری دیگر برسد نگاه کن جنگل هم دست در دست جنگل نهاده و تنها دست ماست که تنهاست راه می‌رود تا به راه می‌رسد و شب با شب به خلوت می‌رود و روز با روز به درون می‌رود خنده با خنده دوست می‌شود و گریه به ژرفای گریه می‌رود. نگاه کن غم دست در دست غم دارد و تنها دست من و تنها دست توست که تنهاست!

و تنها امید من ...آدمی بود که بنشیند و تمام زخمهایم ، شکست هایم ، و آرزو هایم را به او بگویم و بیشتر عاشقم شود

هورا… هورا… هورا بچه‌ها بالا و پایین پریدند. از خوشحالی نمی‌دانستند چه کار کنند. رفتند و پدر و مادرهایشان را آوردند تا نتیجه زحمت یک روزه‌شان را نشان دهند. آدم برفی تمام شده بود… کودکان روستا با هزار شوق و آرزو و پس از انتظار بسیار می‌خواستند بزرگ‌ترین آدم‌برفی عمرشان را بسازند. یک روز کامل زحمت می‌کشند و یک آدم‌برفی خیلی خیلی بزرگ‌ می‌سازند. غروب هم پدر و مادر‌هایشان را برای دیدن زحمت‌شان می‌آورند...اما صبح روز بعد مردم روستا با دستورهای آدم‌برفی از خواب بلند می‌شوند. آدم‌برفی هزار جور دستور می‌دهد و همه مجبورند عمل کنند. آدم‌برفی آن‌قدر دستور می‌دهد که آخر هم مقابل خورشید می‌ایستد و نمی‌گذارد بهار به روستا بیاید... "اگر آدم برفی ها آب نشوند"

Համբերություն... միշտ համբերություն,  շշնջաց Պետրոսը, դժգոհ իմ խոսքից և ապա դառնալով ինձ՝ հարցրեց.  ի՞նչ ես կարծում, ո՞վքեր են համբերում։  Ինչպես թե ովքեր, համբերատարները,  պատասխանեցի ես։  Իսկ ես չեմ կամենում համբերատար կոչվել։  Ինչո՞ւ,  հարցրի նրան։  Որովհետև համբերում են միայն թույլերն ու տկարները, այսինքն մարդիկ, որոնք այս կամ այն չարիքը սեփական ուժով իրենցից հեռացնել չկարենալով՝ տանում են սրա պատճառած նեղությունները ստրկաբար։ Եվ որպեսզի այդ անարգանք չհամարվի իրենց՝ ասում են թե՝ «համբերում ենք»։  Էհ, եթե չհամբերես, ի՞նչ պիտի անես, կարո՞ղ ես արևի հրավառ գունդը հեռացնել քո գլխից, կամ այս շիկացած ժայռերը հովանավոր ծառերի փոխել։  Չեմ կարող։ Ինչո՞ւ ուրեմն, իզուր աղմուկ ես հանում։ Նրա համար, որ ցույց տամ թե՝ անզգա արարածին մեկը չեմ, թե իմ մեջ կյանք ու կենդանություն կա, թե հեշտությունն ինձ հաճույք, իսկ նեղությունը՝ դժգոհություն է պատճառում։ Նոյի ագռավը Մուրացան پطروس درحالی که از حرف هایم ناراضی بود زیر لب زمزمه کردد: «صبر... همیشه صبر.» و سپس رو به من کرد و پرسید: «به نظر تو چه کسی صبور است؟»  جوابشو اینطور دادم٫ مثلا چه کسی؟! اونایی که صبورن!!.. - خب من نمی‌خواهم صبور نامیده شوم.  گفتم : «چرا؟» - زیرا تنها افراد ضعیف و ناتوان تاب می‌آورند، یعنی کسانی که چون نمی‌توانند سختی ها و دردسر ها را از خود دور کنند، سختی‌های ناشی از آن را برده ‌وار تحمل می‌کنند. و برای اینکه این توهین به آنها نسبت داده نشود، می‌گویند: «ما تاب می‌آوریم.» گفتم : «خُب، اگر نمی‌توانی صبر کنی، چه می‌توانی بکنی؟ می‌توانی گوی آتشین خورشید را کنار بزنی، یا این سنگ‌های داغ و سرخ را به درختانی برای سرپناه تبدیل کنی؟» پاسخ داد خب «نمی‌تونم!.» گفتم : «پس چرا اینقدر داد و بیداد می‌کنی؟» ....برای اینکه نشان دهم موجودی بی‌احساس نیستم، که در درونم زندگی و سرزندگی وجود دارد، و آسایش برایم لذت و سختی برایم ناخشنودی می‌آورد.

فرامرز اصلانی // اگه یه روز.... اگه یه روز بری سفر بری ز پیشم بی خبر اسیر رویاها میشم دوباره باز تنهامی شم به شب میگم پیشم بمونه به باد میگم تا صبح بخونه بخونه از دیار یاری چرا می ری تنهام میذاری؟ اگه فراموشم کنی ترک آغوشم کنی پرنده دریا می شم تو چنگ موج رها می شم به دل می گم خواموش بمونه میرم که هر کسی بدونه میرم به سوی اون دیاری که توش من رو تنها نذاری اگه یه روزی نوم تو تو گوش من صدا کنه دوباره باز غمت بیاد که منُو مبتلا کنه به دل می گم کاریش نباشه بذاره درد تو دوا شه بره توی تموم جونم که باز برات آواز بخونم که باز برات آواز بخونم اگه بازم دلت می خواد یار یک دیگر باشیم مثال ایوم قدیم بشینیم و سحر پاشیم باید دلت رنگی بگیره دوباره آهنگی بگیره بگیره رنگ اون دیاری که توش من رو تنها نذاری اگه می خوای پیشم بمونی بیا تا باقی جوونی بیا تا پوست به استخونه نذار دلم تنها بمونه بذار شبم رنگی بگیره دوباره آهنگی بگیره بگیره رنگ اون دیاری که توش من رو تنها نذاری اگه یه روزی نوم تو تو گوش من صدا کنه دوباره باز غمت بیاد که منُو مبتلا کنه به دل می گم کاریش نباشه بذاره درد تو دوا شه بره توی تموم جونم که باز برات آواز بخونم اگه یه روزی نوم تو باز تو گوش من صدا کنه دوباره باز غمت بیاد که منُو مبتلا کنه به دل می گم کاریش نباشه بذاره دردت جا به جا شه بره توی تموم جونم که باز برات آواز بخونم که باز برات آواز بخونم Ֆարամարզ Ասլանի. Ու թե մի օր Ու թե մի օր ընկնես ճամփա, Գնաս՝ ինձ ոչինչ չասած, Անուրջիս գերին կմնամ Ու նորեն մենակ կմնամ։ Գիշերին կասեմ՝ ինձ հետ մնա նա, Քամուն կասեմ՝ մինչ լույս երգի նա, Թող երգի նա տեղից իմ յարի, Ինչու՞ ես գնում, մենակ թողնում ինձ։ Ու թե մոռանաս դու ինձ, Ու հեռանաս դու իմ գրկից, Ծովի մի թռչուն կդառնամ, Ալեաց ճիրանում կմնամ։ Սրտիս կասեմ, որ լուռ մնա նա, Կգնամ ես, որ բոլորն իմանան, Կբռնեմ ճամփան ես այն տեղի, Որտեղ ինձ մենակ չես թողնի։ Ու թե մի օր անունը քո Ականջն իմ կրկին կանչե, Ու նորեն վիշտը քո գա, Ու ինձ իր գիրկն առնե, Սրտիս կասեմ՝ հանգիստ մնա նա, Վիշտը քո դարման կդառնա, Ու անցնի ամբողջ հոգով իմ, Որ քեզ համար երգ ասեմ կրկին։ Ու թե կրկին սիրտդ ուզի՝ Նորեն իրար սիրեցյալ լինենք, Հին օրերի նման նստենք, Ու լուսաբացին վեր կենանք, Սիրտը քո գույն պիտ առնի, Նորեն երգով դառնա այն լի, Լի դառնա գույնով այն տեղի, Որտեղ ինձ մենակ չես թողնի։ Ու թե կամենաս մոտս մնալ, Արի՛ մնացյալ օրերի համար, Արի՛, որ միասին ծերանանք, Մի թող այնտեղ մնամ մենակ, Թող, որ գիշերն իմ գույն առնի, Նորեն երգով դառնա այն լի, Լի դառնա գույնով այն տեղի, Որտեղ ինձ մենակ չես թողնի։ Ու թե մի օր անունը քո Ականջն իմ կրկին կանչե, Ու նորեն վիշտը քո գա, Ու ինձ իր գիրկն առնե, Սրտիս կասեմ՝ հանգիստ մնա նա, Վիշտը քո դարման կդառնա, Ու անցնի ամբողջ հոգով իմ, Որ քեզ համար երգ ասեմ կրկին։

Երբեմն հայտնվում ենք իրավիճակներում, երբ բոլոր ելքերը փակուղի են թվում: Ի՞նչ անել, ո՞ւր գնալ, ո՞ւմ կանչել… Իսկ եթե իրե՞նք են գալիս անսպասելի… Վերջակետի նշանը երբեք չեմ սիրել, որովհետև կյանքը շարունակվում է, քանի դեռ ապրում ենք: بعضی وقت‌ها خودمان را در موقعیت‌هایی می‌یابیم که همه راه‌های خروج مثل بن‌بست به نظر می‌رسند. چه کار کنیم، کجا برویم، به چه کسی زنگ بزنیم... اگر ناگهان از راه برسند چه؟ من هیچ‌وقت از نقطه پایان خوشم نیامده، زیرا زندگی تا وقتی که ما زنده‌ایم، ادامه دارد.

Ինքնախաբեությու՜ն...դա մի շատ հասարակ բառ է, բայց նրա մեջ թաքնված են մարդու բոլոր թշվառությունները: Տեսնում ես մեկը հիմար է, բայց կարծում է, թե խելք ունի: Մյուսը երկչոտ է, կարծում է, թե առյուծի սիրտ ունի: Երրորդը ոչինչ չէ սովորել, բայց իրան հանճար է երեւակայում: Չորրորդը չարագործ մեկն է, բայց իրան առաքինության տիպար է համարում: Այս բոլորը առաջ է գալիս ինքնախաբեությունից: Ինքնախաբեությունը մի աչք միայն ունի, և նա ամեն բան լավ կողմից է տեսնում: Նրա մյուս աչքը կույր է տգեղություններ, այլանդակություններ և մոլություններ տեսնելու համար: Եվ այս պատճառով այն թշվառականը, որ մի այդպիսի ողորմելի դրության մեջ է գտնվում, միշտ գոհ է իր վիճակից, որովհետև իր մեջ թերություններ չէ տեսնում: Եվ դրա համար նա միշտ անշարժ է մնում. ոչ մի ձգտում դեպի առաջադիմություն և ոչ մի պահանջ կյանքից չունի. իրան ամեն բանով լիացած է համարում: Ինքնախաբեությունը բարոյական ինքնասպանություն է. մի մեռելություն է, որի մեջ մարդկային բոլոր կրքերը հանգիստ են... Րաֆֆի خودفریبی... کلمه بسیار ساده‌ای است، اما تمام بدبختی‌های انسان در آن نهفته است. می‌بینید، یکی احمق است، اما فکر می‌کند باهوش است. دیگری ترسو است، فکر می‌کند دل شیر دارد. سومی چیزی یاد نگرفته، اما خود را نابغه تصور می‌کند. چهارمی شرور است، اما خود را الگوی فضیلت می‌داند. همه اینها از خودفریبی ناشی می‌شود. خودفریب فقط یک چشم دارد و همه چیز را از جنبه خود می‌بیند. چشم دیگرش نسبت به زشتی‌ها، ناهنجاری‌ها و توهمات کور است. و به همین دلیل، بدبخت کسی است که خود را در چنین وضعیت رقت‌انگیزی می‌بیند، همیشه از وضعیت خود راضی است، زیرا هیچ کاستی در خود نمی‌بیند. و به همین دلیل است که همیشه بی‌حرکت می‌ماند. او هیچ آرزویی برای پیشرفت و هیچ خواسته‌ای از زندگی ندارد. او خود را سرشار از همه چیز می‌داند. خودفریبی خودکشی اخلاقی است. مرگی است که در آن تمام احساسات انسانی آرام می‌گیرند...  رافی

Բոլոր ոճիրները լռության մեջ են կատարվում: Ես ատում եմ այդ լռությունը, նա հրեշի պես ծանրացած է աշխարհի վրա և օժանդակում է խավարի թանձրանալուն... Ավետիս Ահարոնյան //Լռություն همه جنایات در سکوت انجام می‌شوند. من از این سکوت متنفرم، سکوتی که مانند هیولایی بر جهان سنگینی می‌کند و به غلیظ‌تر شدن تاریکی کمک می‌کند... آوِتیس آهارونیان//سکوت

Աշունը և՛ հեռու էր,և՛ մոտիկ.սովորաբար նա գալիս էր ավելի ուշ, իսկ այդ տարի նա ասես հարմարվել էր իմ հոգուն,և օրացույցի թերթիկներից առաջ ցուրտ քամին ծվատում էր իմ սիրելի ծաղկաթերթիկները... Հովհաննես Ղուկասյան // Բժշկի հուշատետրից  پاییز هم دور بود و هم نزدیک. معمولاً دیرتر از راه می‌رسید، اما آن سال انگار با روح من سازگار شده بود و قبل از صفحات تقویم، باد سرد، گلبرگ‌های گل محبوبم را به خش‌خش درمی‌آورد.. هُوهانس غوکاسیان از //دفترچه یادداشت پزشک

Լեգենդը պատմում է, որ մի զորավար, որ պաշարել էր քաղաքը ու հաղթել, գերեզմանատուն մտնելով զարմանում է. շիրմաքարերին գրված են հանգուցյալների անունները, բայց նրանց մեծ մասը, ըստ փորագրվածի, ապրել է ընդամենը հինգ-վեց օր: Ծեր գերեզմանապահը բացատրում է, որ երբ մարդը մեռնում է, քաղաքի իմաստուն խերերը հավաքվում-քննում են այդ մարդու ապրած կյանքը: «Քաջությունը, խելքը, հարստությունը, որևէ արժեք չունեն,- ասում է գերեզմանապահը,- եթե դրանք մարդկանց չեն ծառայել: Այն օրերը, որ մարդ միայն իր համար է ապրել, ոչ մի արժեք չունեն, հաշվվում են միայն այն օրերը, որ ծախսվել են բարի գործերի համար, իսկապես միայն նա է ապրում , ով ապրում է ուրիշների համար»: Եվ գերեզմանապահը ցույց է տալիս մի շիրիմ. «Այստեղ թաղված է մի իմաստուն,- ասում է նա,- այդ իմաստունը բանաստեղծ էր, երգիչ. և նրա բառերը, և երգը մխիթարում էին քաջերի ոգին, սարսափ էին տարածում բռնակալների վրա: Նա մեր մարգարեն էր, որ մեզ մղում էր արդար կյանքի: Եվ քաղաքի իմաստուն ծերերը նրա կյանքի բոլոր օրերը, անխտիր բոլոր օրերը` ապրած համարեցին, համարեցին, որ ոչ մի օր իզուր չի ծախսել»... Վարդգես Պետրոսյան // Հավասարում բազմաթիվ անհայտներով افسانه‌ها می‌گویند که ژنرالی که شهر را محاصره کرده و پیروز شده بود، وقتی وارد گورستان شد، شگفت‌زده شد. نام درگذشتگان روی سنگ قبرها نوشته شده بود، اما طبق حکاکی‌ها، بیشتر آنها فقط پنج یا شش روز زندگی کرده بودند. گورکنِ پیر توضیح می‌دهد که وقتی شخصی می‌میرد، خردمندان شهر جمع می‌شوند و زندگی آن شخص را بررسی می‌کنند. گورکن می‌گوید: «شجاعت، هوش، ثروت،برای انسان اگر در  خدمت مردم نباشدهیچ ارزشی ندارد. روزهایی که شخص فقط برای خودش زندگی کرده باشد، ارزشی ندارند، فقط روزهایی که صرف کارهای نیک شده باشد، به حساب می‌آیند، فقط کسی که برای دیگران زندگی می‌کند، واقعاً زندگی می‌کند.» و گورکن مقبره‌ای را نشان می‌دهد. او می‌گوید: «در اینجا مردی فرزانه به خاک سپرده شده است، آن مرد فرزانه شاعر و خواننده بود. و سخنان و سرودهای او روح شجاعان را تسلی می‌داد و در میان ستمگران وحشت می‌افکند. او پیامبر ما بود که ما را به زندگی درست ترغیب می‌کرد. و بزرگان خردمند شهر تمام روزهای زندگی او را، تمام روزها را بدون استثنا، به عنوان روزهایی که زیسته شده می‌دانستند، و معتقد بودند که او حتی یک روز را هم به بطالت نگذرانده است.» واردگس پطروسیان //معادله با مجهولات بسیار

پاییز عاشقانه ما (Ruben Haghverdyan) Մեր Սիրո Աշունը Դու կարծում ես այդ անձրևն է արտասվում պատուհանիդ, Այդ ափսոսանքի խոսքերն են գլորվում հատիկ-հատիկ։ Գլորվում են ու հոսում են, ապակուց թափվում են ցած, Այս խոսքերը, որ լսվում են իմ երգի մեջ ուշացած։ Ու՞մ է պետք խոստովանանքդ, ափսոսանքդ ուշացած, Սերը քո մի հանելուկ էր ու գաղտնիք էր չբացված։ Դա գուցե աշնան կատակն էր, տերևներն էին դեղնած, Ծառուղում լուռ արտասվում էր մի աղջիկ՝ մենակ կանգնած։ .................. Մեր սիրո աշունը էլ երբեք չի կրկնվի, Եվ անցյալն ամեն անգամ աշնան հետ կայցելի, Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի... Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի։ Ես հիմա նոր հասկանում եմ՝ անցյալը ետ չես բերի, Այս ամենը հատուցումն է իմ գործած հին մեղքերի։ Այն աղջիկը և աշունը բախտն էր իմ, որ կորցրի, Դա ջահել իմ խենթությունն էր, որ երբեք ինձ չեմ ների։ Ես գիտեմ՝ երջանկությունը մի անգամ է այցելում, Իսկ հետո, երբ հեռանում է, այցետոմսն է իր թողնում։ Ու հետո, ամբողջ կյանքում մեր մենք նրան ենք որոնում, Այն հասցեն, որ նա թողնում է, երբեք ոչ ոք չի գտնում։ .................. Մեր սիրո աշունը էլ երբեք չի կրկնվի, Եվ անցյալն ամեն անգամ աշնան հետ կայցելի Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի... Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի։ پاییز عاشقانه ما تو فکر می کنی  که باران است که پشتِ شیشه پنجره سوگواری می کند کلمات اندوهی هستند که  قطره قطره می بارند... می بارند و از شیشه پنجره سر می خورند و به زمین می ریزند کلماتی که در این آهنگ برایت نگه داشته ام خواهی شنید برای چه کسی اعتراف می کنی حسرتی را که دیر به سراغت آمد عشق تو یک معما بود، یک راز فاش نشده شاید هم شوخی پاییز بود با برگهایی که زرد شده بودند دختری تنها در کنار جاده ایستاده بود و در سکوت می گریست پاییز عاشقانه ما هرگز تکرار نخواهد شد گذشته هر پاییز به دیدارمان می آید و در سکوت پشت شیشه پنجره می گرید تازه فهمیدم گذشته تکرار نمی شود و این جبران تمام خطاهای کهنه من است آن دختر و آن پاییز بخت من بودند که از دست دادمشان این حماقت جوانیم بود که خودم را به خاطرش نمی بخشم میدانم که خوشبختی فقط یک بار به سراغ آدم می آید و وقتی می رود کارت ویزیت خود را می گذارد و ما تمام زندگی در به در به دنبالش می گردیم ولی هیچ کس نمی تواند نشانی که خوشبختی گذاشته است را پیدا کند پاییز عاشقانه ما هرگز تکرار نخواهد شد گذشته هر پاییز به دیدارمان می آید و در سکوت پشت شیشه پنجره می گرید روبن حق وردیان